Chargesheimer - Schöne Ruinen ("Beautiful Ruins") - 1994

Prachtig, vrij onbekend, klein boek door de beroemde Duitse fotograaf Chargesheimer,
die in totaal 14 boeken publiceerde tijdens zijn korte levensduur (1924-1971).

Het boek "Beautiful Ruins" werd 23 jaar na zijn dood gepubliceerd, ontstaan op basis van een boekproject dat in 1949 was bedacht door Günther Weiß-Margis en Chargesheimer. Met een bijdrage van Anke Solbrig, met gebruik van originele teksten van Günther Weiß-Margis, en een nawoord door Anneliese Weiß-Margis.

ZEER ZELDZAAM CHARGHEIMER-TITEL - VOLLEDIG MET DE OORSPRONGELIJKE SLIPCASE.

Dit is de eerste veiling van de beste fotoboeken door 5Uhr30.com, die in 2026 begint.
Met meer dan 100 geweldige kavels uit mijn persoonlijke collectie en recente aankopen.

Chargesheimer is beroemd om 'Köln 5Uhr30' ('Keulen om 5.30 uur') en vele andere fotoboeken zoals 'Im Ruhrgebiet' (1958) of 'Unter Krahnenbäumen' (1958).

Dit is een bijdrage van 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
Wij garanderen gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% transportbescherming, 100% transportverzekering en natuurlijk gecombineerde verzending - wereldwijd.

Wienand, Keulen. 1994. Eerste editie, eerste druk.

Hardcover in linnen met kartonnen slipcase (zoals uitgegeven). 170 x 227 mm. 96 pagina's. 31 zwart-witfoto's. Foto's: Chargesheimer. Vormgeving: Julia Schäfer. Voorwoord: Reinhold Mißelbeck ("Chaos als Principe van het Leven"). Tekst: Anke Solbrig ("Het vroege concept van de prachtige ruïnes"). Nawoord: Anneliese Weiß-Margis. Tekst in het Duits.

Voorwaarde:
Boek van binnen en van buiten uitstekend, fris en onberispelijk, schoon zonder vlekken en zonder
foxing. Slipcase licht gebruikt en licht getint. Over het algemeen in zeer nette staat.

Prachtig fotoboek, nog grotendeels onbekend, van Chargesheimer – met de originele slipcase.

'Chargesheimer wordt beschouwd als een van de belangrijkste fotografen van Keulen na de Tweede Wereldoorlog. Maar hem alleen als fotograaf bestempelen is niet voldoende. Hij zag zichzelf eerder als kunstenaar en was in die zin op vele vlakken actief. Hij schilderde, maakte sculpturen en ontwierp decors, maar zijn fotografisch werk loopt als een rode draad door zijn levenswerk.'
Hij volgde geen reguliere fotografieopleiding, maar bracht wel enkele semesters door in de fotografieklas van de Werkschulen in Keulen en het Beierse Staatsinstituut voor Fotografie. Gedurende deze jaren werkte hij met lichtgrafiek en als theaterfotograaf.
Vanaf het begin van de jaren vijftig nam hij ook diverse fotografische opdrachten aan voor reclame, een vakgebied waarin hij tot 1955 tevens als docent lesgaf aan de Bi-Kla School in Düsseldorf. Hierna volgden tentoonstellingen waarin een nieuwe thematische focus, portretfotografie, zich begon af te tekenen, wat uiteindelijk tot uiting kwam in een omvangrijke reeks geïllustreerde boeken.
Tussen 1957 en 1960 publiceerde hij zeven boeken – over Keulen en het Rijnland, het Ruhrgebied en Berlijn – waarmee hij zijn reputatie vestigde als een uitzonderlijk observator van zijn omgeving en zijn tijdgenoten. Deze boeken, hoewel destijds niet altijd onomstreden, worden nu beschouwd als mijlpalen in de geschiedenis van de fotografie. Na deze successen wendde hij zich steeds meer tot het theater, waar hij decors ontwierp en regisseerde, terwijl hij tegelijkertijd werkte aan kinetische objecten, de zogenaamde 'meditatiemolens'. Zijn werk in het theater resulteerde in het geïllustreerde boek 'Theater - Theater' (1967) met een zeer directe, niet-theatrale, maar soms gestileerde weergave van mensen en situaties. Het feit dat veel van zijn boeken een inleiding kregen van bekende auteurs, waaronder Heinrich Böll en Martin Walser, toont het grote aanzien dat Chargesheimer genoot in intellectuele kringen.
In zijn laatste werken, geïllustreerde boeken over Hannover en Keulen (1970), komt een nieuwe beeldstijl naar voren die geworteld is in de Nieuwe Zakelijkheid, maar ook een duidelijk kritisch potentieel in zich draagt door de keuze van locaties en overdreven perspectieven.
Deze eigenaardigheid, gecombineerd met een vasthoudendheid aan de zwart-witstijl die inging tegen de trend van die tijd, kan worden geïnterpreteerd als een nieuwe stilistische fase, maar waarschijnlijk ook als een teken van een opkomende depressie. Chargesheimer ging eind 1971 vrijwillig met pensioen.
(Galerie Julian Sander)