Анна Каренина - THE WAY HOME -XXL

Verzending en handling: om maximale bescherming te garanderen wordt het kunstwerk opgerold verzonden in een stevige kartonnen buis; daarom is het VERKOCHT ZONDER FRAME EN ZONDER STRETCHER BAR. Op verzoek kan de koper regelen dat het doek wordt gespannen: in dit geval zijn de kosten voor de dienst en de aangepaste verzendkosten voor rekening van de koper. Het schilderij meet ongeveer 140 x 140 cm om te kunnen worden ingelijst.
Het certificaat van echtheid wordt ook meegeleverd bij het werk.
Het kunstwerk is gemaakt op een jutte doek, voorbereid met konijnenhuidlijm en Gesso di Bologna.

TITEL: De Weg Naar Huis

“The Way Home” is een verfijnde geometrische synthese die een emotionele en narratieve ervaring omzet in een puur abstracte taal. Op het eerste gezicht gaat het schilderij in dialoog met de erfenis van het suprematisme en het neoplasticisme, maar doet het dit met een tastbare gevoeligheid en een vrije compositie die het op een diepgaande manier hedendaags maakt.

De titel leidt de kijker ertoe de vormen niet als louter abstracties te beschouwen, maar als wegwijzers van de ziel. De gefragmenteerde zwart-witte kolommen fungeren als zuilen of 'mijlpalen', en vertegenwoordigen het ritme van de mars—de gestage polsslag van de tocht naar een doel. De invallen van rood en groen zijn verre van toevallig; het rood suggereert warmtesignaturen, emotionele haarden, of momenten van urgentie, terwijl het groen, gegroepeerd in dichtere blokken richting de basis, een organische stabiliteit oproept—misschien tuinen of landschappen die langs het pad liggen.

Het werk speelt met een fascinerende spanning tussen orde en onvolmaaktheid. Hoewel het raster het organiserende principe is, zijn de randen van de vakjes rafelig, bijna trillend. Deze technische keuze maakt de geometrie menselijk: het is geen koude, digitale kaart, maar een geleefde kaart, getekend door een hand die het gewicht van de reis voelt. De neutrale achtergrond, die lijkt op rauw doek of oud perkament, laat de primaire kleuren en nietkleuren zweven, en staat voor de stilte of de afstand die de reiziger scheidt van zijn bestemming.

In dit werk is 'home' geen fysieke plek die figuurlijk wordt weergegeven, maar een toestand van vastberadenheid. In het bovenste gedeelte volgen de zwart-wit vakken een regelmatige lijn, wat een horizon of een vooraf bepaalde grens suggereert. In het onderste gedeelte wordt de compositie dichter en gelaagder, wat suggereert dat het naderen van iemands bestemming meer complexiteit met zich meebrengt — een opeenstapeling van herinneringen en sensaties. Uiteindelijk transformeert de kunstenaar het begrip 'pad' succesvol in een visuele partituur. Elk vierkant module is een noot; de leegte tussen hen is de rust. Het resultaat is een compositie die niet alleen een route beschrijft, maar de kijker uitnodigt die met hun ogen te lopen, springend van het ene kleurblok naar het volgende.

Anna Karenina

Achter het pseudoniem Анна Каренина schuilt een artistieke figuur met een diepe introspectieve gevoeligheid, iemand die er bewust voor heeft gekozen schaduw als ruimte voor creatieve vrijheid. Haar ware identiteit blijft verborgen, beschermd door een sluier van privacy die de volledige aandacht van de kijker wegtrekt van het gezicht van de kunstenaar en naar de inhoud van haar werk verplaatst. Deze afstand tot het traditionele kunstcircuit wordt onderstreept door een specifieke operationele keus: de kunstenaar onderhoudt geen directe banden met galeries of musea, en kiest ervoor om de kunstwereld te navigeren via tussenpersonen en proxy’s die als hoeders van haar privacy en boodschappers van haar esthetiek fungeren.
Haar visuele taal beweegt zich langs een delicate richel die gestileerde figuration scheidt van pure abstractie, en leunt sterk op de lessen van het Europese modernisme—met een bijzondere affiniteit voor de ritmische strengheid van Paul Klee en de chromatische verkenningen van de historische avant-garde. Анна Каренина's creatieve pad wordt gekenmerkt door een constante zoektocht naar structuur: de zichtbare wereld wordt teruggebracht tot oertekens, waar dunne, elegante lijnen afwisselen met solide geometrische vlakken. Voor haar zijn het vierkant en het rechthoek geen formele kooien maar eenheden van emotionele meting; haar raster lijkt nooit rigide, maar juist pulserend en bijna organisch, dankzij een kleurtoepassing die een tastbare warmte en menselijke trilling behoudt.
In haar meer abstracte composities onderzoekt de schilder het begrip visueel ritme. Door chromatische tegels die tegen vaak neutrale of rauwe achtergronden zweven naast elkaar te plaatsen, creëert de kunstenaar visuele partituren waarin kleur—soms fel en primair, soms gedempt en aards—het tempo van het verhaal dicteert. Zelfs bij het behandelen van alledaagse onderwerpen voert zij een proces van extreme synthese uit: vormen worden ontdaan van het overbodige om de essentie van het object te onthullen, waardoor gewone elementen veranderen in iconen van een poëtiek van fragiliteit.
Stilte en afwezigheid zijn fundamentele onderdelen van haar esthetiek. Haar doeken bieden een ruimte voor meditatie, een plek waar het evenwicht tussen visuele zwaartepunten uitnodigt tot een langzame en eenzame lezing, die haar eigen manier van bestaan binnen de kunstwereld weerspiegelt. Анна Каренина zoekt niet naar het lawaai van publiek succes, maar eerder naar diepe resonantie; haar kunst is een stille dialoog tussen de orde van het denken en de onvoorspelbaarheid van het voelen, bemiddeld door een onzichtbaarheid die van elk van haar chromatische verschijningen des te kostbaarder en begeerlijk maakt.