Анна Каренина - 13:15

Verzending en afhandeling: Om maximale bescherming te garanderen wordt het kunstwerk opgerold verzonden in een stevige kartonnen buis; daarom is het VERKOCHT ONGERAAMT EN ZONDER EEN STRETCHERBAR. Op verzoek kan de verzamelaar regelen dat het doek wordt op spanning gebracht: in dit geval zijn de kosten voor de dienst en de aangepaste verzendkosten voor rekening van de koper. Het schilderij meet ongeveer 62 x 51 cm om ingelijst te kunnen worden.
Het certificaat van echtheid wordt ook meegeleverd bij het werk.
Het kunstwerk is gemaakt op een jutte doek, voorbereid met konijnenhuidlijm en Gesso di Bologna.

TITEL: 13:15
13:15 presenteert zich als een ogenschijnlijk eenvoudig beeld, bijna kinderlijke eenvoud in zijn lijn, maar geladen met een stille spanning die voortvloeit uit de relatie tussen tijd, stilte en overleving.
In het midden van het werk lijkt een pot met een slanke plant met lange, onregelmatige stengels te worstelen om te groeien. De bladeren zijn weinig, fragiel, bijna onvolledig: er is geen weelderigheid hier, slechts een koppige drang tot bestaan. De pot is ondergedompeld in water, of misschien erdoor omgeven—een ambigu element dat zowel voeding als dreiging kan betekenen. Het water vertoont geen beweging; het is een vlakke blauwe stasis die het object iso­leert in plaats van het te voeden.
Aan de rechterkant roept een ronde vorm een klok op of een gedimde zon. De wijzers geven 13:15 aan, een suspenduur: noch het begin noch het eind van de dag, maar een tussenliggend, vaak anoniem moment waarin de tijd blijft verstrijken zonder gebeurtenissen. Het is het uur waarop alles zou moeten leven, maar hier heerst een gevoel van zwijgend wachten. De tijd handelt niet; zij kijkt toe.
De onzekere, bijna trillende lijn en het beperkte kleurenpalet versterken het idee van kwetsbaarheid. Het werk lijkt elk gevoel van voltooide esthetiek af te wijzen ten gunste van een rauwere emotionele waarheid: die van langzamer, beheerst, mogelijk verwaarloosde groei. De plant verwelkt niet, maar bloeit ook niet. Hij blijft bestaan.
13:15 wordt zo een metafoor voor het hedendaagse bestaan: ondergedompeld in omstandigheden die leven zouden moeten stimuleren, maar die ze niet volledig kunnen omvormen tot een vitale impuls. Het is de tijd van onstabiel evenwicht, van “blijven”, van leven zonder uitbarsting. Een werk dat zachtjes spreekt, maar een aanhoudend spoor achterlaat—zoals de echo van een minuut die zichzelf blijft herhalen.

Anna Karenina

Achter het pseudoniem Анна Каренина schuilt een artistieke figuur met een diepe introspectieve gevoeligheid, iemand die er bewust voor heeft gekozen schaduw als ruimte voor creatieve vrijheid. Haar ware identiteit blijft verborgen, beschermd door een sluier van privacy die de volledige aandacht van de kijker wegtrekt van het gezicht van de kunstenaar en naar de inhoud van haar werk verplaatst. Deze afstand tot het traditionele kunstcircuit wordt onderstreept door een specifieke operationele keus: de kunstenaar onderhoudt geen directe banden met galeries of musea, en kiest ervoor om de kunstwereld te navigeren via tussenpersonen en proxy’s die als hoeders van haar privacy en boodschappers van haar esthetiek fungeren.
Haar visuele taal beweegt zich langs een delicate richel die gestileerde figuration scheidt van pure abstractie, en leunt sterk op de lessen van het Europese modernisme—met een bijzondere affiniteit voor de ritmische strengheid van Paul Klee en de chromatische verkenningen van de historische avant-garde. Анна Каренина's creatieve pad wordt gekenmerkt door een constante zoektocht naar structuur: de zichtbare wereld wordt teruggebracht tot oertekens, waar dunne, elegante lijnen afwisselen met solide geometrische vlakken. Voor haar zijn het vierkant en het rechthoek geen formele kooien maar eenheden van emotionele meting; haar raster lijkt nooit rigide, maar juist pulserend en bijna organisch, dankzij een kleurtoepassing die een tastbare warmte en menselijke trilling behoudt.
In haar meer abstracte composities onderzoekt de schilder het begrip visueel ritme. Door chromatische tegels die tegen vaak neutrale of rauwe achtergronden zweven naast elkaar te plaatsen, creëert de kunstenaar visuele partituren waarin kleur—soms fel en primair, soms gedempt en aards—het tempo van het verhaal dicteert. Zelfs bij het behandelen van alledaagse onderwerpen voert zij een proces van extreme synthese uit: vormen worden ontdaan van het overbodige om de essentie van het object te onthullen, waardoor gewone elementen veranderen in iconen van een poëtiek van fragiliteit.
Stilte en afwezigheid zijn fundamentele onderdelen van haar esthetiek. Haar doeken bieden een ruimte voor meditatie, een plek waar het evenwicht tussen visuele zwaartepunten uitnodigt tot een langzame en eenzame lezing, die haar eigen manier van bestaan binnen de kunstwereld weerspiegelt. Анна Каренина zoekt niet naar het lawaai van publiek succes, maar eerder naar diepe resonantie; haar kunst is een stille dialoog tussen de orde van het denken en de onvoorspelbaarheid van het voelen, bemiddeld door een onzichtbaarheid die van elk van haar chromatische verschijningen des te kostbaarder en begeerlijk maakt.