Silver Nejad - Odalisque Endormie

Silver NEJAD (1929–1995)
Een slapende odaliske, 1991
Rechtstreeks op een vel van 50 x 65 cm geplakt.
Oliepastel op papier, gesigneerd en gedateerd.
Handgeschreven inscriptie: Décalogue – eerste personage – slaapende odaliske.
Silver Nejad ontwikkelt een atypische loopbaan, aan de rand van de institutionele circuits. Opgeleid in de decoratieve kunsten, in illustratie en in cinema, wijdt hij zich, voordat hij zich volledig aan schilderkunst wijdt, aan schilderkunst; gedurende zijn hele carrière houdt hij een nauwe band met het podium, met vertelling en met ruimtelijke vormgeving. In de jaren zestig werkt hij mee aan experimentele projecten die beeld, decor en omgeving combineren, met name aan de Côte d’Azur, context waarin zijn voorliefde voor hybride visuele dispositieven tot uiting komt.
Gedateerd uit 1991 behoort Une odalisque endormie tot de late periode van haar oeuvre. De inscriptie Décalogue – 1er personnage suggereert het bestaan van een gestructureerd geheel, ontworpen als een opeenvolging van figuren of rollen. Deze terminologie — « personnage », « décalogue » — laat de hypothese toe van een werk in verband met een narratief of scenisch project, mogelijk een voorbereidend illustratiemateriaal voor een toneelstuk, een voorstelling of een dramaturgisch dispositif dat niet geïdentificeerd is, een coherente hypothese die past bij de vorming en de transversale praktijken van de kunstenaar.
De keuze voor het thema van de odalisque plaatst het werk in een lange iconografische traditie die voortkomt uit het negentiende-eeuwse orientalisme, maar hier losgemaakt van elke exotische of descriptieve intentie. Bij Silver Nejad wordt de figuur een archetype, een drager van mentale en dramaturgische projectie, dichter bij een rol dan bij een academisch onderwerp. Deze benadering brengt zijn werk dichter bij een laat-symbolistische figuratie, waarin het beeld functioneert als een hangende scène, beladen met culturele resonanties.
In tegenstelling tot de heersende tendensen op de Franse kunstscene aan de vooravond van de jaren negentig — neo-expressie, Vrije Figuratie of conceptuele praktijken — blijft Silver Nejad trouw aan een poëtische en verhalende figuratieve schilderkunst, gevoed door theatrale en cinematografische referenties. Een slapende odalisque getuigt aldus van de dramaturgische dimensie van zijn late oeuvre, waarin schilderkunst een ruimte wordt voor verhaal, rol en visueel geheugen.