Bartolomé Esteban Murillo (1618-1682), Kring van - El Buen Pastor - NO RESERVE

Cercle van Bartolomé Esteban Murillo (Sevilla, gedoopt op 1 januari 1618 – 3 april 1682) was een Spaanse barokschilder. Opgeleid in het late naturalisme evolueerde hij naar eigen formules van de volle barok, met een gevoeligheid die soms het rococo anticipeert in enkele van zijn meest eigenaardige en geïmiteerde iconografische creaties, zoals De Onbevlekte Ontvangenis of De Goede Herder in kinderfiguur.

Centrale figuur van de Sevillaanse school, met een groot aantal leerlingen en volgers die zijn invloed tot ver in de achttiende eeuw hebben laten voortbestaan, was hij ook de Spaanse schilder die buiten Spanje het best bekend en het meest gewaardeerd werd, de enige van wie Sandrart een korte en verzonnen biografie opnam in zijn Academia nobilissimae artis pictoriae van 1683 met het Zelfportret van de schilder, gravure door Richard Collin. Condicionado por la clientela, het grootste deel van zijn productie bestaat uit werken van religieus karakter bestemd voor kerken en kloosters in Sevilla, evenals voor privédevotie, maar in tegenstelling tot andere grote Spaanse meesters uit zijn tijd beoefende hij ook het genre-schilderwerk gedurende een aanzienlijk deel van zijn carrière op een voortdurende en onafhankelijke wijze.

Olie op doek: De Goede Herder. Afmetingen: met lijst.
1,07 x 89 cm
Zonder lijst 94 x 65 cm

Het schilderij De Goede Herder werd in 1744, samen met andere werken, aangekocht door koningin Isabel de Farnesio bij de erfgenamen van kardinaal en voorzitter van de Raad van Castilië Gaspar de Molina y Oviedo, afkomstig uit de oude collectie die genoemde kardinaal bezat.[1] Het schilderij werd vergroot zodat het als paar kon dienen met Het Kind van Johannes de Doper (San Juan Bautista Niño) en bestemd voor het Paleis van La Granja de San Ildefonso in 1746, waarna het later naar het Paleis van Aranjuez ging waar het voorkomt in twee inventarissen uit 1747 en 1774,[nota 1] en vandaar werd het naar het Koninklijk Paleis van Madrid gebracht waar het tussen 1814 en 1818 verbleef tot zijn aankomst bij het Museo del Prado in 1819, waar het nog steeds samen met Het Kind van Johannes de Doper tentoon wordt gesteld.
Van het oude thema van de Goede Herder, vertolkt door Murillo in een kinderversie, zijn drie versies bekend:
die waarschijnlijk de oudste onder hen is, die in het Prado-museum hangt, geschilderd rond 1660, toont Het Kind met één hand rustend op het verdwaalde schaap, staande, kijkend naar de toeschouwer met een zekere melancholische uitstraling en zittend in een idyllisch landschap met klassieke ruïnes, waardoor het een doeltreffende devotionele afbeelding is.