Francisco Bertipaglia - Geometria dell’incontro

Over Bertipaglia

De thematiek van Francisco Bertipaglia ontwikkelt zich steeds in het trauma van ecologisch en moreel verval.
Als we het probleem van de moderne en technologisch wereld onder de aandacht brengen, die bijdraagt aan een voortdurend en hartverscheurend isolement. Geweld, oorlog, drugs, ecologie en AIDS zijn onderwerpen die Bertipaglia schildert om de trieste en angstige menselijke conditie fel aan de kaak te stellen, in de werken die aan deze thema's zijn gewijd schenkt Bertipaglia geen rust, biedt geen gevoel van verlossing, hij onthult het onoplosbare drama van een zo wanhopig verloren ik. Zijn schilderijen lijken uit de verschrikkelijke duivelse cirkels van Dante te zijn gehaald; de Hel is niet slechts verbeelding maar de verschrikkelijke levensomstandigheden die de mens voor andere mensen heeft geschapen. De waarde van deze werken ligt in het feit dat Francisco Bertipaglia, hoewel hij deze situaties openlijk aan de kaak stelt, de personages zo verwoestend met een technisch feilloze kunst benadert om ze op te tillen en ons te helpen hen als slachtoffers te beschouwen. Als dezelfde schilder, gevoelig en poëtisch, zich enkele alternatieven toestaat door andere doeken te schilderen, waar het bloedrode rood verandert in zachte roze, waar de koude grijstinten blauw worden, waar zijn woedende tekeningen zich transformeren in een delicate borduursel en lijken te transformeren in het andere mirakelvolle Danteaanse verhaal:
"Paradijs". Gezichten van vrouwen, engelachtige vlinders die vrij rondfladderen, spelletjes van gevechten tussen dieren, zijn andere thema's die Ber-tipaglia schildert. Het is in deze schilderijen, doordrenkt met delicate gevoeligheid, dat Bertipaglia het proseguimento della vida optimistisch tegemoetziet.

Over het werk

Dit schilderij spreekt over botsingen, kruisingen, onvolledige containment.
De vormen lijken op volumes die proberen samen te blijven zonder ooit echt samen te vallen: ze raken elkaar aan, overlappen elkaar, kruisen elkaar met zwarte lijnen die niet sluiten maar wel aanhouden, zoals terugkerende gedachten.
Het dominante rood vormt het emotionele veld: het is niet alleen een achtergrond, het is spanning, warmte, urgentie. Vanbinnen lijken de oranje- en roze blokken affectieve of identitaire kernen, terwijl de doorzichtige delen doorlaatbaarheid suggereren en grenzen onstabiel blijven.
Het is een dynamisch evenwicht, bijna precair: een compositie die zich niet wil oplossen, maar in beweging wil blijven.