Ninni Pagano (1969) - Frequenze remote

Ninni Pagano werd geboren in Catania, is vanaf jongs af aan gepassioneerd door Wunderkammer en alles wat de natuur in haar schoonheid te bieden heeft; deze passie leidt hem ertoe het atelier van meester Antonio Sciacca, zijn leermeester, te bezoeken. Het was 2011 en vanaf dat moment begint zijn artistieke carrière die hem steeds verder brengt in roem en hem waardering oplevert van critici als Aldo Albani, Roberta Filippi van galerie Orler, Philippe Daverio en Daniele Radini Tedeschi. In 2016 staat zijn naam vermeld in de prestigieuze Amerikaanse gids Guide Museums Galleries Artists. Nadat hij heeft deelgenomen aan 2 Triennales van hedendaagse kunst in Rome met zijn werken gepubliceerd in Mondadori-catalogi, in 2020 staat zijn naam vermeld in het prestigieuze Atlas van hedendaagse kunst van De Agostini
Het werk is een olieverfschilderij op doek, gesigneerd en vergezeld van een echtheidscertificaat met het logo van de kunstenaar, kenmerken van het werk en de handtekening onderaan door de kunstenaar.
De kleuren van het schilderij kunnen enigszins afwijken van de foto vanwege camera- en scherminstellingen.
Het kunstwerk wordt zorgvuldig verpakt met noppenfolie en karton, en wordt natuurlijk verzonden met een frame.

Afstandsfrequenties
Het werk is een close-up van een jonge figuur met een intens en melancholisch blik. De huid is weergegeven met een techniek die doet denken aan de renaissancistische schilderkunst (sfumato en chiaroscuro), wat een duidelijk contrast creëert met de anachronistische technologische accessoires die hij/zij draagt. De uitdrukking suggereert een gevoel van verwachting of diep luisteren, alsof hij/zij signalen uit een verre dimensie opvangt.
De titel "Frequenze Remote" wordt expliciet gemaakt door de objecten die het gezicht sieren:
een hoofdband van paars/lavendelkleurige stof die het gezicht omlijst, evocerend het tijdperk van de vliegpioniers. Aan de oren en op het voorhoofd zijn tandwielen, lenzen en kleppen van goudkleurig metaal en messing gemonteerd. Deze elementen zijn communicatiemiddelen die typerend zijn voor de esthetiek die een toekomst voorstelt gebaseerd op mechanische technologie in plaats van digitale. De hand van de figuur streelt een van deze zij-apparaten, waarmee het thema van verbondenheid en het ontvangen van onzichtbare boodschappen wordt benadrukt.
Het doel van de opera is om de grens tussen mens en machine te verkennen, niet als een koude integratie, maar als een poëtische uitbreiding van de zintuigen. Het is een nostalgische reis naar een toekomst die nooit is gebeurd.



Instagram:@ninnipagano