Montanaro - BANANA UNCHAINED #9

Dit werk van Montanaro is een levendig voorbeeld van hedendaagse materiële Pop Art, dat fungeert als een verfijnd spel van citaten en meta-narratief. De kunstenaar beperkt zich niet tot het afbeelden van een object, maar brengt een echt 'kortsluiting' tot stand tussen historische iconen van de twintigste eeuw en provocaties van de hedendaagse kunstmarkt.

Het kunstwerk doorbreekt de grenzen van de klassieke tweedimensionaliteit. Het centrale element — de antropomorfe banaan met gespierde armen — komt krachtig naar voren uit de achtergrond, waardoor een sterke plastische dynamiek ontstaat. De keuze voor het diepe elektrisch blauwe kader fungeert als theatrale omtrek, waardoor het schilderij verandert in een soort schaduwdoos (shadow box).

De materiële techniek is duidelijk in het gebruik van verschillende elementen:

Het centrale beeldhouwwerk: afgewerkt met een glanzende lak die doet denken aan de afwerking van industriële kunststoffen of vinyl.

De "Duct Tape" (Nastro adesivo): een fundamenteel tastbaar element dat door de compositie loopt.

Het object in het object: de kleine vinylplaat met de hoes van Velvet Underground & Nico vastgehouden tussen de handen van de banaan.

Iconografische interpretatie: De "Banana-Inception"
Het werk is een triomf van popsemiotiek. Montanaro verweeft drie temporele en conceptuele niveaus:

Het directe verwijzen naar de hoes die door Andy Warhol is ontworpen voor Velvet Underground. De 'beroemdste banaan van de kunst' wordt hier een bewust subject dat 'zijn eigen afbeelding bezit'.

De stukken grijs plakband op de achtergrond zijn een duidelijke verwijzing naar Comedian, de banaan van Maurizio Cattelan die aan de muur is vastgeplakt met plakband. Montanaro lijkt te suggereren dat de banaan zich heeft 'bevrijd' uit het plakband van Cattelan, en spieren en een eigen wil heeft verworven.

Het spiermatige antropomorfisme: De armen die de schijf vasthouden suggereren een vitale kracht, bijna alsof men de identiteit van het kunstwerk wil behoeden tegen reductie tot louter verbruikgoed of virale grap.

Het werk van Montanaro is ironisch en dissacrerend. Het maakt gebruik van een heldere visuele taal, bijna "cartoonesk", om een diepgaande reflectie op het concept van Ready-made over te brengen.

Terwijl Warhol het alledaagse voorwerp tot icoon maakte en Cattelan het icoon tot een vergankelijk voorwerp maakte, reificeert Montanaro de citatie: zijn banaan is noch echt fruit noch een eenvoudige afdruk, maar een fysieke, gespierde aanwezigheid die zijn plek opeist in de geschiedenis van rock en beeldende kunst. Het is een werk dat spreekt tot wie de kunstgeschiedenis kent, maar ieders blik weet te vangen door zijn kleurrijke levendigheid en zijn plastische kracht.