Ninni Pagano (1969) - Emersione interiore

Ninni Pagano werd geboren in Catania, is vanaf jongs af aan gepassioneerd door Wunderkammer en alles wat de natuur in haar schoonheid te bieden heeft; deze passie leidt hem ertoe het atelier van meester Antonio Sciacca, zijn leermeester, te bezoeken. Het was 2011 en vanaf dat moment begint zijn artistieke carrière die hem steeds verder brengt in roem en hem waardering oplevert van critici als Aldo Albani, Roberta Filippi van galerie Orler, Philippe Daverio en Daniele Radini Tedeschi. In 2016 staat zijn naam vermeld in de prestigieuze Amerikaanse gids Guide Museums Galleries Artists. Nadat hij heeft deelgenomen aan 2 Triennales van hedendaagse kunst in Rome met zijn werken gepubliceerd in Mondadori-catalogi, in 2020 staat zijn naam vermeld in het prestigieuze Atlas van hedendaagse kunst van De Agostini
Het werk is een olieverfschilderij op doek, gesigneerd en vergezeld van een echtheidscertificaat met het logo van de kunstenaar, kenmerken van het werk en de handtekening onderaan door de kunstenaar.
De kleuren van het schilderij kunnen enigszins afwijken van de foto vanwege camera- en scherminstellingen.
Het kunstwerk wordt zorgvuldig verpakt met bubbeltjesplastic en karton.

Innerlijke emersie
Het werk weerspiegelt de stijl van de kunstenaar zeer goed.
Gekenmerkt door dit surrealisme.
figuratief waarin het menselijk lichaam vervormd wordt
om zijn/haar ziel uit te drukken of een psychologische toestand weer te geven.
In dit werk lijkt Ninni Pagano het exacte moment te willen kristalliseren waarop het denken zich losmaakt van de materie en pure aspiratie wordt. De figuur, hoewel duidelijk herkenbaar als een zwemster dankzij de rode badmuts, ontdoet zich van haar sportieve functie om een symbool te worden van een psychologische verheffing.
De belangrijkste elementen:
De kenmerkende vervorming van de nek, een onderscheidend kenmerk van de kunstenaar, is geen eenvoudige esthetische flair, maar een visuele metafoor voor de inspanning naar boven. Het is het verlangen om uit de diepten van het onderbewuste tevoorschijn te komen (gesymboliseerd door het absolute zwarte van de achtergrond) om het licht te zoeken.
Het felrode van de koptelefoon fungeert als emotioneel zwaartepunt. Terwijl het lichaam wordt weergegeven met koude tonen en diepe schaduwen die de soliditeit van de sculptuur oproepen, vertegenwoordigt dat vleugje karminrood de vitaliteit van het denken en de volharding van de identiteit boven de donkere massa van het onbestemde.
De gespannen lippen en het gesloten oog suggereren dat de emergentie niet fysiek is, maar een innerlijk besef. Er is geen behoefte om naar buiten te kijken wanneer je je eigen afgrond verkent.
Tot slot vertelt Ninni Pagano ons over een stille spanning, over die diepe ademhaling die je neemt voordat je de realiteit onder ogen ziet, waardoor het lichaam transformeert in een brug tussen de duisternis van het geleefde en de helderheid van het bewustzijn.



Instagram:@ninnipagano