Uberto Dell'Orto (1848–1895) - Paesaggio

Uberto Dell'Orto (Milaan, 6 januari 1848 – Milaan, 29 november 1895) landschappen 2. herkomst veilinghuis Il Ponte

Buiten de Europese Unie variëren de levertijden van 15 tot 20 werkdagen voor de exportdocumentatie. Eventuele douanerechten en belastingen zijn voor rekening van de koper.

Uberto Dell’Orto begon met schilderen bij Giovan Battista Lelli aan het Ginnasio di Brera, en naast zijn studie wiskunde richtte hij zich op landschapschilderkunst, waaraan hij werkte door uit de natuur te schilderen tijdens studiereizen in Valtellina, in gezelschap van zijn vriend Sallustio Fornara.
Na in 1873 naar Capri te zijn geweest, waar hij het heldere kleurgebruik van Zuid-Italiaanse kunstenaars zoals Giuseppe Carelli en Achille Vertunni opnam, begon hij in Milaan het atelier van Eleuterio Pagliano te frequenteren. Hij verscheen op de tentoonstellingsscene met werken zoals 'Una spiaggia di Capri', dat te zien was op de Braidense-tentoonstelling van 1874 en tegenwoordig in een privécollectie.
In 1880 begon hij een atelier in Milaan en werkte hier ijverig, vooral gericht op landschap en portret. Hij gebruikte een verfijndere en nauwkeurigere techniek, zeker meer gewaardeerd door zijn opdrachtgevers; slechts bij enkele werken is een minder grote aandacht voor gelijkenis en voor de details van de kleding en de omgeving te zien, evenals een lichte echo van de werken van Ranzoni en Cremona.
Aan het einde van het achtste decennium dateren ook de eerste verblijven van de kunstenaar in Ligurië, een ervaring waarvan nog steeds sporen te vinden zijn. Na 'Una moria a Bordighera' (privécollectie), dat te zien was op de braidense tentoonstelling van 1879 en later werd herhaald op de nationale tentoonstelling in Rome in 1883, worden deze ook vermeld in twee andere inzendingen voor de braidense evenementen in 1882 en 1884. Tussen 1881 en 1882 vindt bovendien een reis naar Egypte plaats, samen met de vriend Fornara en Pompeo Mariani, met wie hij vaak in Bordighera verbleef.
Gevoelig voor de invloed van Filippo Carcano, ontwikkelde de kunstenaar ondertussen een voorliefde voor een evenwichtige en robuuste landschapschilderkunst, waarmee hij zich vestigde als een van de meest effectieve interpreters van het Lombardisch realisme van de tweede helft van de negentiende eeuw.
Dankzij zijn gepassioneerde analyse van het echte en zijn vasthoudende en herhaalde pogingen om op het doek de gevoelens uit te drukken die die observatie bij hem opriep, slaagde hij erin zijn schilderkunst rijk te maken aan luminieuze vibraties, door de volumes te vereenvoudigen en de chiaroscuro-effecten sterk te verminderen, hoewel hij niet tot de dissectie van de tonen van de impressionisten of tot oplossingen dicht bij die van de eerste Lombardische divisionisten kwam.