Ryan McGinley - Whistle for the Wind (MINT CONDITION, SHRINK-WRAPPED) - 2012

SCHaarse OPPORTUNITY om dit FANTASTISCHE, GROTE RETROSPECTIEF-boek van cultfotograaf Ryan McGinley uit 2012 te kopen - in gloednieuwe CONDI TIE.

Nieuw, mint, ongebruikt; nog steeds oorspronkelijk in de plastic folie van de uitgever gewikkeld.
VERZAMELERSTAND.

GENOEG DE EERSTE EROTISCHE FOTOBOEK VEILING door 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Schirmer en Mosel, München. 2012. Eerste Duitse editie, eerste druk.

hardcover met omslag. 278 x 313 mm. 240 pagina's. 166 foto's. Foto’s: Ryan McGinley. Teksten door John Kelsey, Chris Kraus & Gus Van Sant. Tekst in het Duits.

Prachtig fotoboek - in perfecte staat.

"Ryan McGinley, geboren in 1977, is een Amerikaanse fotograaf en woont in New York City. Hij begon in 1998 foto's te maken. In 2003, op 25-jarige leeftijd, was hij een van de jongste kunstenaars met een solotentoonstelling in het Whitney Museum of American Art. Hij werd in 2003 door American Photo Magazine uitgeroepen tot Foto van het Jaar. In 2007 kreeg hij de Young Photographer Infinity Award van het International Center of Photography. In 2009 werd hij geëerd tijdens The Young Collectors Council's Artists Ball in het Guggenheim Museum. Een 2014 GQ-artikel noemde McGinley "de belangrijkste fotograaf van Amerika".
McGinley werd geboren in Ramsey, New Jersey en is de jongste van acht kinderen. Vanaf jonge leeftijd waren zijn leeftijdsgenoten en mentoren skateboarders, graffiti-artiesten, muzikanten en kunstenaars die aan de rand van de samenleving werden beschouwd. Als tiener was McGinley snowboardinstructeur op Campgaw Mountain, New Jersey en nam deel aan east coast amateur circuits van 1992 tot 1995. In 1997 studeerde hij grafisch ontwerp aan de Parsons School of Design in New York. In 1998 verhuisde hij naar East Village en behangen met Polaroidfoto's van iedereen die er op bezoek kwam.
In 1998 kwam McGinley uit de kast als homo, en vertelde dat hij aanvankelijk moeite had om anderen binnen de queer gemeenschap te vinden om mee te verbinden. Nadat hij de seksuele geaardheden van enkele vrienden ontdekte, kon hij contact maken met anderen met vergelijkbare ervaringen. Deze ervaring inspireerde later zijn werk en creatieve uitingen.
Als student aan Parsons begon McGinley te experimenteren met fotografie. In 1999 bundelde hij deze vroege beelden in een handgemaakt, zelfgepubliceerd boek genaamd The Kids Are Alright, genoemd naar een film over The Who. Zijn eerste openbare tentoonstelling had hij in 2000 op 420 West Broadway in Manhattan in een DIY-opening. Van The Kids Are Alright werd een exemplaar aan scholar en curator Sylvia Wolf gegeven, die later McGinleys solotentoonstelling bij de Whitney organiseerde. In een essay over McGinley schreef Wolf: "De skateboarders, muzikanten, graffiti-artiesten en homoseksuelen in McGinleys vroege werk weten wat het betekent om gefotografeerd te worden. [... ] Zijn onderwerpen voeren voor de camera en verkennen zichzelf met een acute zelfbewustzijn die bepaald modern is. Ze zijn bedreven in beeldcultuur, zich bewust van hoe identiteit niet alleen gecommuniceerd kan worden maar ook gecreëerd kan worden. Ze zijn bereidwillige medewerkenden." Terwijl hij student was aan Parsons, was McGinley ook de acting photo editor bij Vice Magazine van 2000 tot 2002.
McGinley is al lange tijd bevriend met mede-Lower Manhattan-kunstenaars Dan Colen en de overleden Dash Snow. McGinley zei over Snow: "Ik denk dat ik obsessief raak op mensen, en ik raakte echt gefascineerd door Dash."
Ariel Levy, schrijvend in New York Magazine over McGinleys vriend en collega Snow, zei: "Mensen worden verliefd op McGinleys werk omdat het een verhaal vertelt over bevrijding en hedonisme: Waar Goldin en Larry Clark iets pijnlijk en angstaanjagend vertelden over Kids en wat er gebeurt als ze drugs nemen en seks hebben in een ongecontroleerde stedelijke onderwereld, begon McGinley er mee te aankondigen dat 'The Kids Are Alright', fantastisch, echt, en suggereerde dat een vrolijke, onbelemmerde subcultuur om de hoek lag—'nog steeds'—als je maar wist waar je moest zoeken."
McGinleys vroege werk werd voornamelijk vervaardigd op 35mm-film en met Yashica T4's en Leica R8's. Sinds 2004 is McGinleys stijl geëvolueerd van het documenteren van zijn vrienden in echte situaties naar het creëren van voorgestelde situaties die gefotografeerd kunnen worden. Hij cast zijn onderwerpen op rock-’n’-roll-festivals, kunstscholen en straatcasting in steden. In het beschrijven van de essentie van jeugd en avontuur die centraal staan in McGinleys werk, schreef Jeffrey Kluger in Time: "Fotografie gaat over het bevriezen van een moment in de tijd; McGinleys gaat over het bevriezen van een fase in een leven. Jong en mooi is zo vluchtig als een cameraflits—en daarom des te waardevoller om te bewaren." In 2007 schreef criticus Philip Gefter: "Hij was een vlieg op de muur. Maar toen begon hij de activiteiten te regisseren, fotos te nemen van zijn onderwerpen in een cinema-verite-modus. 'Ik kwam op het punt dat ik niet langer kon wachten tot de foto's zouden gebeuren,' zei hij. 'Ik verspilde tijd, en dus begon ik foto's te laten gebeuren. Het zit op het smalle grensgebied tussen opgezet of echt gebeurd. Er ligt die fijne lijn.' De overgang naar werk met een nadruk op zware preproductie is verbeeld in McGinleys beroemde zomerse cross-country roadtrip-serie. In een 2014-feature zei GQ: "Zijn road trips, legendarisch onder stedelijke creatievelingen onder de 30 (ze kennen allemaal iemand die iemand kent die een keer op zo’n reis ging), zijn al bijna een decennium jaarlijks zomergebeurtenissen geweest. McGinley en zijn assistenten beginnen de reis in januari te plannen. Ze raadplegen kaarten, kranten, reisboeken. Het begint meestal met een specifieke wens—bijvoorbeeld het fotograferen van kinderen in een cipressenboom met Spaanse mos—en de reis zelf wordt geplot op basis van waar zo'n setting te vinden is." Naarmate McGinley de serie voortzette, begon hij verschillende elementen in zijn foto’s op te nemen, zoals fotograferen met vuurwerk, dieren en op extreme locaties zoals grotten.
In gesprek met filmmaker Gus Van Sant beschreef McGinley zijn praktijk van fotografie op reis en buiten zijn in New York City gevestigde studio: "Een zo’n groot deel van wat ik doe is mezelf en anderen uit de stad verwijderen. De mensen meenemen naar deze mooie en afgelegen locaties, lange tijd samen zijn, die intimiteit krijgen, en al deze intense activiteiten elke dag samen doen. Op een of andere manier is het een vreemd zomerkamp of als een tournee in een rockband of reizende circuss. Het is al die dingen samen. Gewoon iedereen uit zijn element halen zodat je hun volledige aandacht hebt."
In 2009 keerde McGinley terug naar de studio terwijl hij begon te experimenteren binnen de grenzen van traditionele portretfotografie. Het was ook het begin van wat tegen 2010 een volledig digitale fotografiebeoefening werd, zijn tentoonstelling uit 2010 Everybody Knows This Is Nowhere, bij Team Gallery in NYC, waar hij zijn eerste collectie naaktfoto’s in zwart-wit toonde. De reeks markeerde een significante verschuiving in stijl en productie van McGinleys foto’s. Zijn voortdurende werk binnen het domein van digitale studio-portretten ontwikkelde zich uiteindelijk tot zijn Yearbook-serie. Team Gallery beschrijft de installatie uit 2014 als: "(...) een enkel kunstwerk bestaande uit meer dan vijfhonderd studioportraits van zo’n tweehonderd modellen, altijd naakt, gedrukt op vinyl en op elke beschikbare muur- en plafondruimte van de galerij geplakt. De werking van de installatie is enorm indrukwekkend in zijn op zichzelf staande visuele kracht, een onderdompelende entiteit die de hele ruimte overspoelt met gedurfde kleur en vorm. Hoewel de overvloed aan beschikbare beelden een totale 'lezing' onmogelijk maakt, is er nooit sprake van onvolledigheid, aangezien elk individueel beeld autonoom functioneert, de kijker toegang gevend tot een delicate, eens private moment." Yearbook is een reizende tentoonstelling, en hoewel het qua formaat en toepassingsproces is geëvolueerd, is het internationaal tentoongesteld geweest in verschillende vormen in San Francisco; Amersfoort, Nederland; Basel, Zwitserland; en Tokio.

Gedurende zijn carrière heeft McGinley gewerkt met diverse hoog aangeschreven goede doelen. Geïnspireerd door de dood van zijn broer in 1995 als gevolg van HIV/AIDS-gerelateerde complicaties, is McGinley vocaal gepassioneerd over het inzamelen van fondsen voor HIV/AIDS-bewustwording en behandelingsonderzoek. Op de amfAR Gala in 2014 werd een door McGinley geschonken fotocompositie aangekocht door Miley Cyrus, die Tom Ford ternauwernood versloeg voor een recordbedrag. Ook in 2014 fotografeerde McGinley Ines Rau, een transgender persoon, volledig naakt voor een spread in Playboy magazine genaamd "Evolution."
In recente jaren is McGinley bekend geworden om de kring van succesvolle jongere kunstenaars om hem en zijn studio heen, waardoor de New York Times hem heeft aangeduid als "The Pied Piper of the Downtown Art World". McGinley beschrijft zijn mentorschapspraktijken als: "In zekere zin is het een curriculum, omdat ik mensen advies kan geven doordat ik het zelf heb meegemaakt."
In 2014 hield McGinley de openingsrede aan de Parsons School of Design. Tegen afstuderende studenten bood hij het advies: "Zeg ja tegen bijna alles en probeer nieuwe dingen. Wees niet bang om te falen en wees niet bang om hard te werken. Maak je foto’s—niet de foto’s van iemand anders. Ga niet verloren in je hoofd en maak je geen zorgen over welke camera je gebruikt." Hij vervolgde: "Ik hoorde ooit van de legendarische indie-regisseur Derek Jarman dat hij drie regels had voor het maken van zijn kunstfilms: 'Kom vroeg opdagen, houd je eigen licht vast, en verwacht niet betaald te krijgen.' Dat is me altijd bijgebleven. Beoefen kunst alsof het je werk is. Kom dagelijks naar de fotografie voor acht uur. Neem het net zo serieus als een arts zijn medicijn." Sinds 2005 heeft McGinley af en toe lezingen gehouden en werk van MFA-fotografiestudenten aan Yale University bekritiseerd. Hij is lid van het School of Visual Arts Mentors-programma." (Wikipedia)