Bettina Rheims - Gender Studies (MINT CONDITION, SHRINK WRAPPED) - 2014

GENIET VAN DE EERSTE EROTISCHE FOTOBOEKVEILING - door 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en verzending wereldwijd.
GROOTSE OPPORTUNITEI om dit BELANGRIJKE BOEK te kopen van de gerenommeerde Franse fotograaf en ex-model Bettina Rheims - in NIEUWCONDITIE.
Bettina Rheims is maker van "Morceaux choisis" (802 fotoboeken uit de M.+M. Auer-collectie, blad 777), "Chambre Close" en andere geweldige fotoboeken en kunstenaarsboeken.

Tijdens tentoonstellingen in 2012 in Düsseldorf gaat de Gender Studies-serie de vraag naar representatie van gender verder verkennen. Het apparaat dat beeld en geluid verbindt (van Frédéric Sanchez) presenteert 27 geluidsportretten van jonge mannen en vrouwen die reageerden op een verzoek dat de fotografe op Facebook plaatste. De foto's gaan gepaard met interviewfragmenten en zijn in verschillende exposities en een boek getoond.

Nieuw, onaangeroerd, ongeopend; nog steeds origineel in de plasticfolie van de uitgever.
Inclusief de muziek-cd.
VERZAMELINGSEXEMPLAR.

"Twintig jaar na Modern Lovers, een oeuvre over enrogynie en transgenderiteit ontstaan wanneer AIDS op zijn hoogtepunt was, presenteert Bettina Rheims nu Gender Studies. In het licht van actuele controversiële debatten over gendertheorie tonen Rheims' modellen opmerkelijke moed door hun identiteiten te onderzoeken, te wijzigen en te vieren."
(van de uitgever)

Steidl, Göttingen. 2014. Eerste editie, eerste druk.

Hardcover met stofomslag en muziek-cd. 249 x 330 mm. 80 pagina's. Foto's: Bettina Rheims. Geluidsontwerp door Frederic Sanchez. Tekst in het Engels.

Geweldig boek van Bettina Rheims - in perfecte staat.

"Bettina Caroline Germaine, geboren 1952, is een Franse fotograaf.
Bettina Rheims werd geboren in Neuilly-sur-Seine. Haar fotografische carrière begon in 1978, toen ze een reeks foto's maakte van een groep striptease-artiesten en acrobaten, wat leidde tot haar eerste tentoonstellingen. Dit werk onthulde Rheims' favoriete onderwerp, het vrouwelijke model, waar ze gedurende haar carrière regelmatig op terugkeerde. De jaren tachtig boden Rheims de kans om verschillende portretten te maken van zowel beroemde als onbekende vrouwen, wat resulteerde in de publicatie van Female Trouble (1989).
In 1982 maakte de Animal-serie het mogelijk om Rheims' lens op een andere vorm van naaktheid te richten: die van opgezette dieren met vaste blikken, "die leken iets te willen uitdrukken voorbij de dood". "Ik moest hun blik vastleggen" verklaarde de fotografe.
Met Modern Lovers (1989-1990) vroeg de fotografe naar gender, enrogynie en transseksualiteit. Nog twee publicaties over hetzelfde onderwerp volgden: Les Espionnes (1992) en Kim (1994).
Aan het begin van de jaren negentig werkte Bettina Rheims aan een van haar belangrijkste series, getiteld Chambre Close (1990-1992). Dit was haar eerste in kleur en markeerde het begin van haar samenwerking met romanschrijver Serge Bramly, in een werk waarin haar foto's werden gecombineerd met fictie van de schrijver. Qua vorm is Chambre Close een parodie op de eerste pornofoto’s – kamers met vergeelde muren, ouderwetse behang – maar in inhoud tracht het amateurmodellen in poses te plaatsen die spelen met eroticisme en de verwarring tussen wie kijkt en wie zich toont.
"Door kleur en extreme kwaliteitsafdrukken wordt het vlees levend getoond en geeft het werk een ontluisterende realiteit. Bettina Rheims overstijgt het lichaam en bereikt een primitieve vrouwelijkheid in haar psychoanalytische 'id' - haar meer of minder opgebouwde impulsen, seksuele impulsen in het bijzonder. Tegelijkertijd tonen deze impulsen zich aan de oppervlakte, terwijl het bewustzijn van het model via haar huid wordt vastgelegd door de kunstenaar."
In 1995 werd Rheims door Jacques Chirac uitgenodigd na het eind van zijn presidentscampagne om achter de schermen te werken aan een serie foto's die de laatste stadia van de verkiezing volgden. Na de verkiezing vroeg het Voorzitterschap van de Franse Republiek Bettina Rheims om het officiële portret van Jacques Chirac te maken. Ze vertelde aan de krant Libération dat ze de president graag "de ontspannen blik van de grote helden in westerns" wilde geven.
Ze kwam aan bod in de documentaire Erotica: A Journey Into Female Sexuality van Maya Gallus uit 1997.
Het decennium sloot af met de publicatie van 1999 van het boek I.N.R.I. en de gelijknamige tentoonstelling. Weer verenigd de blik van Rheims met de proza van Serge Bramly, bouwt I.N.R.I. een filosofische dialoog over de geschiedenis van de kruisiging door middel van foto's van scènes uit het leven van Christus, van de Annunciatie tot de Hemelvaart. Bettina Rheims stelde illustraties in stap met onze tijd, na de verschijning van fotografie, cinema en reclamebeelden, alsof Jezus vandaag zou terugkeren. In Frankrijk veroorzaakte de publicatie van dit werk veel controverse.
In 2002 maakte Rheims een serie over Shanghai tijdens twee lange verblijven in de stad. "De eerste indrukken van een reiziger die in Shanghai aankomt, zijn die van mensen met diepgewortelde voorouderlijke rituelen en tradities die zich in het waanzinnige tempo van de hedendaagse wereld storten. Vermengd in deze 'andere denkwijze' en zonder vooroordelen biedt Bettina Rheims ons een nieuw uitzicht op deze paradox, namelijk het concurrentie van China met zijn millennia-oude tradities, zijn avant-garde-facetten, zijn officiële aspecten en zijn underground kenmerken."
In 2005 toonde Rheims in Galerie De Noirmont Héroïnes, een werk dat in de eerste plaats een eerbetoon aan sculpture was. Bij deze gelegenheid werkte de fotograaf samen met ontwerper Jean Colonna [intern notitie W] om de vrouwen in originele kledij te hullen. " Oude haute couture-kostuums werden zo her samengestemd op elk van deze hedendaagse iconen. Deze vrouwen, met hun onconventionele schoonheid, speelden vervolgens met een steen, die even hun sokkel werd."
Aan het einde van de jaren 2000 werkte Bettina Rheims opnieuw samen met Serge Bramly en toonde Rose, c'est Paris in 2010 in de Bibliothèque nationale de France. Het fotografische verhaal was opnieuw opgebouwd rond een verhaallijn van fictie die Bettina Rheims en Serge Bramly hebben gecreëerd op basis van autobiografische elementen. In dit werk speelt Parijs "de rol van muze eerder dan van onderwerp, en verschijnt het, door de personages geweven in een verhaal, in een nearly allegorische vorm. Een jonge vrouw die we kennen bij haar initialen, B., zoekt Rose, haar tweelingzus die zij beweert dat verdwenen is. Gepresenteerd als een 'grote mysterieuze serie', een genre dat surrealisten dierbaar was, Rose, c'est Paris is verdeeld in dertien afleveringen waarin we onder andere een ongewone of obscure Parijs ontdekken, die vrijwillig tijdloos is."
Rheims heeft ook gewerkt aan reclamecampagnes voor mode en grote merken, zoals Chanel en Lancôme, en portretteerde beroemde vrouwen voor internationale tijdschriften. Rheims zegt dat ze geïnspireerd is door Diane Arbus en Helmut Newton, evenals door het werk van vroege schilders."
(Wikipedia)