Vincenzo Raimondo - Ballerina






Heeft een masterdiploma Film- en Beeldende Kunsten; ervaren curator, schrijver en onderzoeker.
| € 50 |
|---|
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 127145 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Vincenzo Raimondo's originele acrylverf op doek uit 2026, getiteld Ballerina, afmetingen 70 × 50 cm, gesigneerd Firmato, in goede staat.
Beschrijving van de verkoper
Titel: Ballerina
Techniek: Acryl op doek
Afmetingen: 50 × 70 cm
Een ballerina, gevangen in een moment dat geen pose is en geen pure beweging. Het is het moment dat tussen inspanning en gratie in hangt, wat het publiek meestal niet opmerkt omdat het te vroeg applaudisseert. Hier daarentegen blijft ze daar, stilstaand, en kijkt naar je zonder je aan te kijken.
De figuur is teruggebracht tot het essentiële: een scherpe, bijna grafische zwarte silhouette die het visuele middelpunt van het werk wordt. Rondom en boven haar doet de kleur wat ze wil. Rood, blauw, geel en wit beschrijven het lichaam niet maar doorkruisen het, alsof de dans geen fysiek gebaar is maar een emotionele toestand. Het tutu is geen kledingstuk, het is een oppervlakte waarop de kleur explodeert, zich besmeurt, faalt en daardoor werkt.
De achtergrond, opzettelijk onregelmatig en levendig, biedt geen exacte plek. Geen theater, geen herkenbaar podium. Dit verplaatst de scène van het klassieke idee van ballet naar iets universeler: discipline, eenzaamheid, de schoonheid die voortkomt uit inspanning. Eenvoudige, ongekunstelde elegantie, eindelijk.
Het is een werk dat spreekt over evenwicht, maar niet over perfectie. Sterker nog, het leeft precies in de asymmetrieën, in de zichtbare penseelstreken, in het contrast tussen het absolute zwart van de figuur en de cromatische vrijheid die haar omringt.
Titel: Ballerina
Techniek: Acryl op doek
Afmetingen: 50 × 70 cm
Een ballerina, gevangen in een moment dat geen pose is en geen pure beweging. Het is het moment dat tussen inspanning en gratie in hangt, wat het publiek meestal niet opmerkt omdat het te vroeg applaudisseert. Hier daarentegen blijft ze daar, stilstaand, en kijkt naar je zonder je aan te kijken.
De figuur is teruggebracht tot het essentiële: een scherpe, bijna grafische zwarte silhouette die het visuele middelpunt van het werk wordt. Rondom en boven haar doet de kleur wat ze wil. Rood, blauw, geel en wit beschrijven het lichaam niet maar doorkruisen het, alsof de dans geen fysiek gebaar is maar een emotionele toestand. Het tutu is geen kledingstuk, het is een oppervlakte waarop de kleur explodeert, zich besmeurt, faalt en daardoor werkt.
De achtergrond, opzettelijk onregelmatig en levendig, biedt geen exacte plek. Geen theater, geen herkenbaar podium. Dit verplaatst de scène van het klassieke idee van ballet naar iets universeler: discipline, eenzaamheid, de schoonheid die voortkomt uit inspanning. Eenvoudige, ongekunstelde elegantie, eindelijk.
Het is een werk dat spreekt over evenwicht, maar niet over perfectie. Sterker nog, het leeft precies in de asymmetrieën, in de zichtbare penseelstreken, in het contrast tussen het absolute zwart van de figuur en de cromatische vrijheid die haar omringt.
