Ferdinando Bellorini (1913–2011) - Scorcio di paesaggio

Ferdinando Bellorini (Laveno-Mombello, 2 november 1913 – Toscolano Maderno, 19 november 2011) was een Italiaanse schilder en een van de vertegenwoordigers van de zogenaamde Romaanse School.

Olieverfschilderij op doek dat een 'Scorcio di paesaggio' verbeeldt. Het schilderij is onderaan links gesigneerd: 'Bellorini'.
Op de achterzijde staan vermeld: de datum van het schilderij, de titel van het schilderij en de authenticiteit van gravin Cerasi uit 1965. (Onder de bovenste dwarsbalk van het frame is net de datum 1964 van het schilderij zichtbaar)

Afmetingen schilderij: 40,0×30,0 cm

Goede staat, (zie de foto's)

LET OP:
Ik verzend geen goederen naar de Verenigde Staten vanuit Italië; door de invoering van douanerechten zijn er geen koeriers die goederen van particulieren verzenden.


Ferdinando Bellorini (1913 – 2011)

Geboren in 1913 uit een familie van bescheiden afkomst (vader werkte als metselaar en moeder als kok), pakt hij al op jonge leeftijd het penseel en valt hij meteen op door zijn uitgesproken vermogen om met een natuurlijke aanleg elementen van schilderkunst met betekenis te creëren en uit te drukken.

Leerling en later collega van Arturo Tosi, nadat hij zich in Milaan en Brescia heeft laten zien en gewaardeerd is, verhuist eind jaren vijftig naar Rome, waar hij de unanieme goedkeuring van critici en publiek geniet.

Als lid van de groep 'Balduina' met David Grazioso en Sante Monachesi, geeft les aan verschillende openbare en privéscholen, houdt solo- en groepstentoonstellingen in Italië en in het buitenland, van de kleine dorpen tot de grote metropolen.

Altijd in contact met de grote schilders, heeft hij meerdere keren zitting in jury’s en is hij exposant in de meest prestigieuze galeries en nationale en internationale tentoonstellingen, samen met Angelo Canevari, Filippo de Pisis, Salvatore Fiume, Giovanni Omiccioli, Giorgio De Chirico, Renato Guttuso, Carlo Carrà, Giorgio Morandi, Mario Sironi, Domenico Purificato, Giacomo Balla en de grote schilder, historicus en schrijver Carlo Levi, grote bewonderaar en vriend van de Meester.

Ontvangt prijzen van aanzienlijke waarde en historische faam, naast talrijke diploma’s van verdienste. Van zijn werken spreken critici, journalisten en kunstenaars, onder wie Berenice (alias Jolena Baldini), Michele Biancale, Liana Bortolon, Renzo Biasion, Renato Civello, Catalano, Gualtiero Da Vià, Berlozzi, Paolo Fortini, Sandra Giannattasio, Virgilio Guzzi, Duilio Morosini, Piero Girace, Pierluigi Scarpa, Ugo Moretti, Domenico Purificato, Vittorio Scorza, Marcello Venturoli, Paola Hoffmann, Rolando Renzoni, Luigi Montanarini, Ugo Attardi, Paolo De Caro, Luciano Santoro, Franco Passoni, Valerio Mariani, Franco Miele, Bruno Morini, Giuseppe Pensabene, Yvon De Begnac, historisch, schrijver en kunstcriticus op internationaal niveau.

In 1965 en 1967 besteedde ook de RAI TV aandacht aan zijn artistieke persoonlijkheid met een lange live televisie-interview. Bellorini blijkt inderdaad de meest bekroonde schilder van Italië te zijn voor schilderkunst en voor de tonale composities van zijn figuren, veelal gewaardeerd door de internationale kritiek.

In 2000 verhuisde hij naar Toscolano Maderno, in de Brescia-regio, waar hij zijn artistieke activiteit voortzet tot enkele maanden voor zijn dood. Hij sterft vredig op 98-jarige leeftijd.

Ferdinando Bellorini wordt door de kritiek beschouwd als een grote meester van de moderne kunst, een veteraan in de kunst, een schilder met uitzonderlijk talent en met een artistieke, culturele en historische bagage.

Kritisch oordeel
Zijn kunst, overwegend expressionistisch en aansluitend bij de stroming van de Scuola Romana, heeft een geheel eigen stijl. In de schilderijen is er de neiging om zijn hele schilderkunst te «vervagen», waardoor de aandacht uitgaat naar de kleuren van andere schilders wordt vermeden; in zijn tonaalkunst overheersen zachte kleuren die de schilderijen de persoonlijke stijl verlenen.

De schilder, opgeleid in de jaren na de oorlog, toen de Italiaanse artistieke cultuur zich opende voor de meest bekwame ervaring van de Europese Avant-Garde, heeft consequent te werk gegaan. Bellorini heeft eerst het impressionisme bestudeerd, daarna het futurisme en het abstractisme, om te komen tot een beeld dat zowel weerspiegelend als puur en ontdaan is. Zijn stijl bevindt zich tussen de Toscaanse Macchiaioli en het Franse impressionisme, maar zo persoonlijk gemaakt dat een schilderij van Bellorini zonder twijfel herkend wordt, en de kijker meteen kan opvangen welk bericht de schilder met zijn stevige vlekken wil uiten.

Lijn en kleur, transparantie en overlappingen zijn de dominante waarden in het beeld: het wil betekenisvol en allusief zijn in zijn elementaire vormen, en ons oproepen tot een figuurweergave die gereduceerd is tot een ideografisch teken.

In zijn schilderijen slaagt hij erin om een visie en een expressieve gave als schilder te verwerven zonder zich aan mode te onderwerpen, met een directe emotie ten opzichte van de natuurlijke wereld. Zijn schilderkunst is uitgevonden met tekening en kleur zoals het verhaal vereist, vervaardigd met tedere precisie op een organische manier en die de transfiguratie van de afgebeelde dingen bereikt. Objecten en zaken vertaald naar schilderkunst met een nostalgische gemoedstoestand ten opzichte van de wereld van de dingen die door de tijd zijn versleten.

De schilderkunst, het doek van de Lombardische kunstenaar, heeft een eigen eigenschap die geen gelijke kent: een stijl, een manier om kunst te creëren en uit te drukken, om het gevoel van kunst te voelen en op het doek te brengen, heel persoonlijk. Zijn schilderkunst heet “tonale schilderkunst op ocra”, met dominantie van de kleuren rood en geel (de twee kleuren die de kunstenaar verkiest), die ongeëvenaard is en hem onderscheidt door de uitstekende compositie van de elementen. De onderwerpen van zijn schilderijen (of het nu huizen, voorwerpen of mensen zijn) bevinden zich altijd in subtiele en perfecte harmonie met elkaar en met de dominante rood- en geelkleuren; zij onthullen volledig het creatieve, compositieve en expressieve vermogen van de kunstenaar, naast de incisieve en persoonlijke «uitvinding». Daarnaast bereikt de schilder een compositie met het minste materiaal, oftewel slaagt hij erin op het doek werken van belang te creëren met zo min mogelijk materiaal, werkend met instinctieve naturaliteit.

De onderwerpen die het vaakst voorkomen in schilderijen zijn landschappen, ruïnes, zwervende Joden, zwemmers aan zee, ciociare en jongens in de binnenplaats, fresco's van Etruskische graven, naakten en stillevens.

Musea en Collecties
De werken van Bellorini zijn te bewonderen in diverse particuliere collecties, musea en publieke instellingen: Gemeente Rome, Kamer dei Deputati, Senaat, Ministero della Pubblica Istruzione, Ente Provinciale del Turismo di Roma, ACLI di Roma, Kamer van Koophandel van Rome, Confederazione Generale Italiana del Lavoro van Rome, Banca Nazionale del Lavoro van Rome, Banca di Rieti van Rieti, Castello di Bracciano, gemeenten van Abruzzo, Lazio, Lombardia, Marche, Piemonte, Puglia, Sicilia, Veneto, Borough of Scunthorpe Museum & Art Gallery, Tel Aviv Museum of Art. Gearchiveerd op 10 september 2013 in Internet Archive., Centro Culturale Europeo, Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea.

Individuele en groepsentoonstellingen
Hij heeft zo'n veertig solotentoonstellingen op zijn naam staan, waarvan zich een aantal bevinden:

1954 Galleria di via Gramsci - Brescia
1960, 1962, 1963 Galleria “Il Camino” - Roma
1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970 Kunstbeurs van Via Margutta - Rome
1964 Galleria "I Volsci" - Rome
1965 Galerie 'Il Traguardo' - Forte dei Marmi
1966 Galerie "La Saletta" - Frosinone
1966 Galleria "Stagni" - Rome
1969, 1971, 1972, 1974, 1975 Galleria "La Balduina" - Rome
1970 Galleria "La Prima" - Latina
1972 Galerij "Fontana" - Foggia
1972 Galerie "Bruzia" - Reggio Calabria
1972 Galleria "Incontro d'Arte" - Rome
1972 Galleria 'Bottega d'Arte' - Milaan
1972 Ragusa
1973 Galerij "Falanto" - Brindisi
1973, 1975 Centro Culturale Europeo - Roma
1974 Galleria "San Michele" - Brescia
1976 Galerij "Helioart" - Rome
1998 Forte Sangallo - Nettuno
2004 Fondaco di Palazzo Coen - Salò
Naast vrijwel alle nationale estemporane tentoonstellingen (van 1961 tot 1968), heeft hij deelgenomen aan talrijke groeps­tentoonstellingen, waaronder diverse vakbonds­tentoonstellingen (van 1946 tot 1960), Fiera di via Margutta (van 1961 tot 1970), diverse prijzen van de Biennale di Alatri (1961, 1969, 1975, 1979), rassegna Roma e Lazio (1963), Prijs van het Ministerie van Openbaar Onderwijs (1964), Biennale d’Arte Sacra di Sora (1965, 1967) en van Bologna (1968), Prijs Vasto (1967, 1968, 1970, 1971), Wedstrijden voor de kerststal van de gemeente Rome (van 1968 tot 1971), Prijs "Il Lavoro Italiano" (1967, 1968, 1969), Prijs Gardone Riviera (1966 en 1967), Sulmona, Zürich, Chicago, New York, Republiek San Marino, Monte Carlo.

Prijzen en onderscheidingen
Aan de talrijke bekers en aan de vele prijzen die Bellorini heeft verworven ('Il lavoro Italiano' en anderen) moeten ongeveer twintig grote gouden medailles worden toegevoegd (waaronder enkele die van de President van de Republiek, van de Senaat, van de Kamer van Afgevaardigden en van de Minister van Defensie), naast een groot aantal diploma's van verdienste.