Giacomo Moretti (1939) - Vaso di fiori

Stralend werk van de schilder Giacomo Moretti, Napels 1939, geschilderd in olieverf op doek, in goede conserveringsstaat.
Het schilderij mist een lijst.
De biografische gegevens over de schilder zijn zeer beknopt: hoewel Napels als geboortestad wordt genoemd, is Moretti waarschijnlijk geboren in Cava dei Tirreni in de provincie Salerno in 1939; gedurende enkele jaren heeft hij in Napels gewoond waar hij in 1971, op de gelegenheid van de Eerste Napolitaanse Biennale van Hedendaagse Schilderkunst, het diploma met gouden medaille ontvangt. Vervolgens verhuist hij naar La Rochelle in Frankrijk. De kunstenaar heeft altijd een terughoudende, gereserveerde houding getoond, waardoor hij het hoofd biedt aan menig gerucht, aan wie beweert dat Giacomo Moretti slechts een schuilnaam is. Monografieën zijn niet te vinden, noch is er bekendheid over een van zijn exposities; desondanks heeft hij grote succes bij verzamelaars, met interessante quoteringen. Moretti's artistieke parcours wordt gekenmerkt door twee referenties: een verwijst naar de meesters van de Napolitaanse schilderkunst Antonio Mancini en Vincenzo Irolli, in snelle en rijke penseelstreken, in de bekwame materiële mengsels van heldere, warme en levendige tonen, zich invoegend tussen die kunstenaars die in de twintigste eeuw nog steeds verbonden zijn met de romantisch-naturalistische traditie van een negentiende-eeuwse oorsprong zoals Giovanni Panza, Attilio Toro, Clemente Tafuri. Een andere verwijzing is naar de Napolitaanse schilderkunst van de zeventiende eeuw van Luca Giordano en in het bijzonder naar de caravaggisten Battistello Caracciolo, Massimo Stanzione, waarbij de materialiteit van het beeld wordt benadrukt, en een expressief geheel wordt opgebouwd dat een visueel gevoel van diepte en robuustheid biedt.
Het ligt in deze tweede lijn dat het werk Le alici zich situeert: de zeventiende-eeuwse verwijzing wordt concreet in de analyse van een schilderij dat de formele gegevens boven de inhoudelijke stelt, in de lofzang op de schilderkunstige kwaliteiten van een schilderij dat geen vernieuwde realistische representatie uitdrukt maar de zuivere en onsterfelijke poëzie van een scène met mythologische trekken, met uitgestrekte kleuren, waar het helder licht speels speelt en, het materiaal verfraaiend, daarmee impliceert. Het koude, gloeiende licht snijdt de plooien, creëert schaduw om de volumes te tornen, maakt ze vlezig, sculpturaal, geeft nadruk aan de uitdrukkingen van gezichten, onthult de objectiviteit van de verse, dunne en stevige ansjovis, geeft eeuwige beweging aan de figuren die vastgelegd zijn in een scène van alledaags leven die in suspensie verkeert. Op de achtergrond ontvouwt zich een stukje hemel met pastelkleuren terwijl etherische wolken als sluiers voorbijdrijven, een vernuftig element dat toelaat de diepte te vergroten en een intense licht op de rijklijn van het land te werpen.
Referenties: Napels in de kunst van de zeventiende eeuw
Herkomst: privéverzameling Milaan, Italië
Snelle verzending met veilige verpakking