Thomas Ruff - Andere Porträts + 3D (Biennale Venedig 95) - 1995

Welkom bij de volgende editie van de SUPER POPULAIRE BEST-OF-PHOTOBOOKS-veilingen van 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

GEWELDIGE PUBLICATIE door de beroemde Duitse fotograaf en kunstenaar Thomas Ruff -
toont zijn werk voor zijn tentoonstelling in het Duitse paviljoen op de Biennale in Venetië in 1995.

Thomas Ruff, geboren in 1958, maakte deel uit van de legendarische eerste klas van Bernd en Hilla Becher aan de Kunstakademie in Düsseldorf (samen met Andreas Gursky, Candida Höfer, Thomas Struth, Tata Ronkholz en Axel Hütte).
Thomas Ruff studeerde aan de academie van 1977 tot 1985.
Thomas Ruff wordt vaak vergeleken met andere leden van een vooraanstaande generatie Europese fotografen, waaronder Thomas Struth, Andreas Gursky en Rineke Dijkstra.
Thomas Ruff wordt beschreven als een meester in bewerkte en herontworpen beelden.
In 1982 bracht hij zes maanden door in de Cité internationale des arts in Parijs. In 1993 was hij een stipendiaat aan Villa Massimo in Rome.
Over zijn invloeden zei Ruff: "mijn docent Bernd Becher liet ons foto's zien van Stephen Shore, Joel Meyerowitz en de nieuwe Amerikaanse kleurfotografen."
Van 2000 tot 2005 gaf Ruff les in fotografie aan de Kunstakademie Düsseldorf.

Cantz, Ostfildern. 1995. Eerste editie, eerste druk.

Softcover (zoals uitgegeven). 210 x 280 mm. 60 pagina's. Foto's: Thomas Ruff. Tekst in het Engels en Duits.

Voorwaarde:
Van binnen fris en feilloos; schoon, zonder vlekken en zonder foxing (verouderingsvlekken). Van buiten nauwelijks gebruikssporen; kleine gele restanten van een voormalig prijsstickertje. Over het geheel gezien in prima staat.

Prachtige vroege Ruff-publicatie.

Ruff deelt een studio aan de Hansaallee in Düsseldorf, samen met andere Duitse fotografen Laurenz Berges, Andreas Gursky en Axel Hütte. De studio, een voormalige gemeentelijke elektriciteitscentrale, bevat een keldergalerij.
Thomas Ruff, een van de zes kinderen, werd geboren in 1958 in Zell am Harmersbach in het Zwarte Woud, Duitsland. In de zomer van 1974 kreeg Ruff zijn eerste camera en na het bijwonen van een avondcursus in de basistechnieken van de fotografie begon hij te experimenteren, waarbij hij foto's maakte die leken op de beelden die hij in veel amateurfotografiebladen had gezien.
In zijn jeugd was hij gefascineerd door de theorieën van Aldous Huxley die zijn foto’s inspireerden. In de zomer van 1974 kocht Ruff zijn eerste camera. Nadat hij een avondcursus in basisfotografietechnieken had gevolgd, begon hij te experimenteren en maakte hij opnamen die leken op die hij in vele amateurfotografietijdschriften had gezien.
Tijdens zijn studie in Düsseldorf en geïnspireerd door de lezingen van Benjamin HD Buchloh ontwikkelde Ruff zijn methode van conceptuele seriële fotografie. Ruff begon met het fotograferen van landschappen, maar terwijl hij nog student was maakte hij de overstap naar de interieurs van Duitse woonruimtes, met typische kenmerken van de jaren 1950 tot 1970. Hierop volgden vergelijkbare beelden van gebouwen en portretten van vrienden en kennissen uit de Düsseldorfer kunst- en muziekscene, aanvankelijk in kleine formaten.
In zijn studio tussen 1981 en 1985 maakte Ruff 60 halfportretfoto's op dezelfde manier: paspoortachtige beelden, met de bovenrand van de foto's net boven het haar geplaatst, gelijkmatige belichting, het onderwerp tussen de 25 en 35 jaar oud, genomen met een negatief van 9 × 12 cm en, vanwege het gebruik van flits, zonder bewegingsonscherpte. De vroege portretten waren zwart-wit en klein, maar Ruff schakelde al snel over op kleur, met egale achtergronden in verschillende kleuren; uit een stapel gekleurde kartonvellen kon de zitter een kleur kiezen, die vervolgens als achtergrond diende. De resulterende portretten tonen de individuen – vaak Ruffs medestudenten – zoals bij een paspoortfoto, meestal met emotieloze gezichten, soms frontaal, soms in profiel, en voor een simpele achtergrond. Ruff begon in 1986 te experimenteren met grootformaat afdrukken, eindigend met foto's tot zeven bij vijf voet in omvang (210 × 165 cm). Tegen 1987 had Ruff het project op verschillende manieren geredigeerd, en koos vrijwel uitsluitend voor de volledige frontale blik en vergrootte het voltooide werk tot monumentale afmetingen. Kunstencriticus Charles Hagen, die voor The New York Times schreef, merkte op:
Omdat hij het effect van de kleuren in deze werken te dominant vond, koos Ruff voor de portretten die hij maakte tussen 1986 en 1991 voor een lichte en neutrale achtergrond. In een gesprek met Philip Pocock noemt Ruff een verbinding tussen zijn portretten en de politiedwaarnemingsmethoden in Duitsland in de jaren zeventig tijdens de Duitse Herbst. Inderdaad, terwijl hij experimenteerde met samengestelde gezichten in 1992, stuitte Ruff op de Minolta Montage Unit, een beeldgeneratiesmachine, die in de jaren zeventig door de Duitse politie werd gebruikt om samengestelde portretten te maken. Door een combinatie van spiegels leveren vier portretten, die in de machine worden gevoed, één samengesteld beeld op. Ruff begon met het reconstrueren van gezichten maar vond al snel dat het interessanter was om kunstmatige gezichten te construeren, die vaak kenmerken van mannen en vrouwen combineren, die niet bestaan, maar theoretisch wel zouden kunnen bestaan in de werkelijkheid; dit resulteerde in zijn Anderes Porträt-serie (1994–1995).
Ruff bedoelde dat grote groepen van de ongeveer acht bij tien inch grote kleurportretten samen zouden worden opgehangen, en om variatie toe te voegen fotografeerde hij elk persoon tegen een gekleurde achtergrond.
(Wikipedia)