Thomas Struth - Unconscious Places (MINT CONDITION, SHRINK-WRAPPED) - 2020

Welkom bij de volgende editie van de SUPER POPULAIRE BEST-OF-PHOTOBOOKS-veilingen van 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

GREAT PHOTOBOOK TITLE door de beroemde Duitse fotograaf Thomas Struth, bekend om vele uitstekende fotoboeken zoals 'Museum Photographs' (Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook - A History, volume 2, pagina 273/274) - in brandnieuwe staat.

Thomas Struths' onnavolbare stijl wordt getoond in deze nieuwe compacte editie van zijn indrukwekkende collectie straatbeelden uit 1970 tot 2010.

Nieuw, mint, ongelezen; nog steeds oorspronkelijk verpakt in de plastic folie van de uitgever.
VERZAMELAARSEXEMPLAAR.

Thomas Struth is een van de bekendste fotografen die voortgekomen is uit de school van Bernd en Hilla Becher. In dit geprezen volume presenteert Struth een reeks stedelijke straattaferelen uit steden als Edinburgh, Lima, Pyongyang, Napels en New York, allemaal vastgelegd onder vergelijkbare omstandigheden - zonder menselijke activiteit. Struth noemt deze alledaagse gebouwen, onbewoonde straten en anonieme gevels 'onbewuste plaatsen' - omgevingen die alleen door de kijker betekenis krijgen. Vastgelegd met voortreffelijke technische bekwaamheid en gepresenteerd met krachtige, ingetogen neutraliteit, laten Struths beelden ons de karakter van een stad volledig waarderen - van de telefoondraden boven tot het trottoir eronder. De bekende socioloog Richard Sennett belicht in zijn verhelderende essay hoe Struths sobere, heldere fotografie de kijker ertoe aanzet zelf conclusies te trekken, in plaats van een bepaald perspectief op te leggen. Het aldus resulterende samenspel tussen fotograaf, kijker en landschap kan de sleutel vormen tot het begrijpen van hoe architectuur ons dagelijks leven beïnvloedt.
van de uitgever

Thomas Struth was student van de eerste lichting van de zeer invloedrijke fotografen en kunstenaars Bernd en Hilla Becher aan de 'Art Academy' in Düsseldorf.
De Düsseldorfer Fotografieschool verwijst naar een groep fotografen die aan de Kunstakademie Düsseldorf studeerden in het midden van de jaren zeventig.
Bekend om hun strikte toewijding aan de Duitse traditie van de jaren 1920, Neue Sachlichkeit, waren de foto's van de Bechers heldere, zwart-wit beelden van industriële archetypes (mijnschachten, waterpompen, kolenbunkers).
Andreas Gursky, Candida Höfer, Axel Hütte, Thomas Ruff en Thomas Struth pasten de aanpak van hun leraren aan door nieuwe technische mogelijkheden en een persoonlijke, eigentijdse visie toe te passen, terwijl ze de documentaire methode van hun docenten behielden.

'Thomas Struth, geboren in 1954, is een Duitse fotograaf die vooral bekend is vanwege zijn Museum Photographs-serie, zwart-witfoto's van de straten van Düsseldorf en New York gemaakt in de jaren zeventig, en zijn familiefotografieserie. Struth woont en werkt tussen Berlijn en New York.
Geboren uit keramiekster Gisela Struth en bankdirecteur Heinrich Struth in Geldern, Duitsland, studeerde Struth aan de Kunstakademie Düsseldorf van 1973 tot 1980, waar hij aanvankelijk schilderkunst studeerde onder Peter Kleemann en, vanaf 1974, onder Gerhard Richter. Hoe langer hoe meer aangetrokken tot fotografie en met de steun van Richter sloot Struth, samen met Candida Höfer, Axel Hütte en Tata Ronkholz, zich aan bij het eerste jaar van de nieuwe fotografieklas die werd geleid door Bernd en Hilla Becher, in 1976.
(Wikipedia)

Prestel, München, Londen, New York. 2020. Eerste Prestel-editie, eerste druk.
Oorspronkelijk gepubliceerd door Schirmer en Mosel, München, in 2012.

Harde kaft met stofomslag. 240 x 228 mm. 264 pagina's. Foto’s: Thomas Struth. Tekst: Richard Sennett. Tekst in het Engels.

Prachtig fotoboek van Thomas Struth — in perfecte staat.

Thomas Struth is een van de bekendste Duitse hedendaagse fotografen. Zijn werk is op grote schaal tentoongesteld in exposities zoals The Metropolitan Museum of Art in New York, Museo Nacional del Prado in Madrid, Whitechapel Gallery in Londen, en Haus der Kunst in München. Hij woont in Berlijn en New York.

Richard Sennett is de Centennial Professor of Sociology aan de London School of Economics. Hij is oprichter-directeur van het New York Institute for the Humanities en in 2018 werd hij benoemd tot Officier in de Orde van het Britse Rijk en verkozen tot Fellow van de British Academy.

'In 1976, als onderdeel van een studentententoonstelling aan de Academie, toonde Struth voor het eerst een raster bestaande uit 49 foto's genomen vanuit een gecentraliseerd perspectief op de verlaten straten van Düsseldorf, elk volgens een strikte logica van centrale symmetrie. De composities zijn eenvoudig en de foto's zijn noch geregisseerd, noch digitaal bewerkt in de nabewerking. Ook worden sterke contrasten tussen licht en donker vermeden, Struth geeft de voorkeur aan het grijsachtige, onopvallende licht van vroeg in de ochtend. Dit dient om de neutrale behandeling van de scènes te versterken.
In 1977 reisden Struth en Hütte naar Engeland voor twee maanden, waar ze samen verschillende aspecten van huisvesting in de stedelijke context van East London fotografeerden. In 1978 was Struth de eerste kunstenaar in residentie bij P.S. 1 Studios, Long Island City. In 1979 reisde Struth naar Parijs om Thomas Schütte te bezoeken, een medestudent aan de Kunstakademie, en zette hij zijn fotografie van stadsgezichten voort. Hij produceerde vergelijkbare series in Rome (1984), Edinburgh (1985), Tokio (1986) en elders. Deze vroege werken bestonden vooral uit zwart-witfoto's van straten. Wolkenkrabbers waren een ander kenmerk van zijn werk, waarbij veel van zijn foto's probeerden de relatie te tonen die mensen hebben met hun moderne omgeving.
In de jaren tachtig voegde Struth een nieuwe dimensie toe aan zijn werk toen hij begon met het maken van familiefoto's, waarvan sommige in kleur en andere in zwart-wit. Dit gebeurde na een ontmoeting met psychoanalist Ingo Hartmann. Als gevolg hiervan proberen deze werken de onderliggende sociale dynamiek binnen een schijnbaar stilstaande foto te tonen.
In 1989 begon Struth aan zijn bekendste cyclus, Museumfotografie, gewijd aan bezoekers van enkele van 's werelds grootste musea en gebouwen, waaronder het Art Institute of Chicago, het Musée du Louvre in Parijs, de Accademia in Venetië en het Pantheon in Rome. Na het uitbreiden van zijn praktijk nadat hij eind jaren tachtig in Napels en Rome had gewoond, fotografeerde hij ook bezoekers van kerken. Vanaf 1998 breidde Struth de serie uit met beelden die werden genomen op locaties van krachtige seculiere betekenis (waaronder Times Square en het Yosemite National Park). Zijn foto's van het Pergamonmuseum in Berlijn, gemaakt tussen 1996 en 2001, vormen de eerste serie Museumfotografie die volledig gewijd is aan een enkel museum met architectonische en sculpturale werken uit de klassieke oudheid, waaronder het beroemde Pergamonaltaar en de marktpoort van Miletus. Na verschillende mislukte pogingen om werken te maken op basis van spontane opnames van bezoekers in het Pergamonmuseum, besloot hij in 2001 de positie van de deelnemers te orchestreren in een serie foto's. Struth's serie 'Museo del Prado' uit 2005, bestaande uit vijf foto's die in de loop van één week zijn genomen, allemaal vanuit licht verschillende hoeken, van bezoekers die zich verdringen rond Velázquez' Las Meninas. Ook in 2005 begon hij met het maken van een tweede serie, bestaande uit close-ups van toeschouwers van een enkel kunstwerk in het Hermitage in Sint-Petersburg. Hier vormen de toeschouwers het centrale object van de foto, terwijl het kunstwerk zelf buiten het kader blijft. Door mensen die naar kunst kijken in zijn foto's op te nemen, laat Struth de kijkers zich bewust worden van hun eigen actieve participatie in het voltooien van de betekenis van het werk, niet als passieve consumenten maar als herinterpreterers van het verleden.
Met zijn basis in Düsseldorf bleef Struth's profiel zich in de jaren negentig verder ontwikkelen. Tussen 1998 en 2006 begon Struth de wereld af te zoeken naar jungle-omgevingen in Japan, Australië, China, Amerika en Europa; zijn eerste acht grote foto's van 'Foto's uit het Paradijs' werden in 1998 gemaakt in het Daintree Rainforest in Australië. Tussen 1995 en 2003 produceerde hij een serie foto's waarop groepen mensen te zien zijn die zich verzamelen op emblematische locaties, of ze nu toeristen of pelgrims zijn.
Opnieuw gemaakt in heel Azië, Europa en de Amerika's, recorderen muurschildergrote kleurfoto's van 2010, tot 4 meter lang, de structurele complexiteit van afgelegen technologische en wetenschappelijke onderzoeksruimtes, zoals natuurkunde-instituten, farmaceutische fabrieken, ruimtestations, dokken, nucleaire faciliteiten en andere bouwwerken van technologische productie. In 2014 presenteerde Struth een serie foto's waarin hij opnieuw belangrijke plaatsen van de menselijke verbeelding binnendringt om het landschap van ondernemerschap, uitvinding en digitale engineering te onderzoeken. Een archetypische locatie voor het creëren van culturele dromen en verbeelding wordt weergegeven door een groep foto's met panoramische uitzichten op Disneyland en Disney California Adventure (zonder menigte), deels geïnspireerd door Katja Eichingers artikel uit 2008 in de Frankfurter Allgemeine Zeitung over de gewijzigde perceptie en interpretatie van de themaparken sinds hun ontstaan in de jaren 50. Voor zijn meest recente werk, Animals (2017–2018), werkte Struth bij het Leibniz Instituut voor Dier- en Wildonderzoek (IZW) in Berlijn, waar hij biologen en veterinaire onderzoekers volgde in hun studie naar biodiversiteit en natuurbehoud.
Ondertussen blijft Struth zijn collectie familieportretten uitbreiden. In 2002 vroeg Gerhard Richter aan Struth om een familieportret te maken voor een artikel over Richts werk in de New York Times Magazine. In 2011 kreeg hij de opdracht van de National Portrait Gallery om een dubbelportret te maken van koningin Elizabeth II en de hertog van Edinburgh.
Van 1993 tot 1996 was Struth de eerste hoogleraar fotografie aan de Staatliche Hochschule für Gestaltung in Karlsruhe, Duitsland. In 2007 was hij kunstenaar in residence aan het Atlantic Center for the Arts. Tussen 2010 en 2011 was hij Humanitas Visiting Professor in Contemporary Art aan Oxford University.
(Wikipedia)