Bruno Munari (1907-1998) - Senza titolo

Stift en potlood op Bruno Munari-papier (Milano 1997-1998) “Senza titolo”, met de hand gesigneerd en gedateerd 1970-1995 onderaan in het midden. Certificering van authenticiteit door de kunstenaar op foto. Afmetingen van het werk 30 x 20 cm, met lijst 58 x 47 cm. Herkomst privécollectie Milaan. In algemene zin in zeer goede staat zoals benadrukt door gedetailleerde foto's. Verzending met nationale koerier met professionele verpakking.
Bruno Munari (Milaan, 24 oktober 1907 – Milaan, 30 september 1998) was een Italiaanse kunstenaar, ontwerper en schrijver.

Bruno Munari
Compasso d'Oro Prijs Compasso d'oro in 1954
Compasso d'Oro-prijs in 1955.
Compasso d'Oro-prijs in 1979
Samen met de ruimtelijke Lucio Fontana maakt Bruno Munari naam op de scène in Milaan in de jaren vijftig-zestig; het zijn de jaren van de economische groei waarin de figuur van de beeldend kunstenaar-operator ontstaat, die bedrijfsadviseur wordt en actief bijdraagt aan de heropleving van de Italiaanse industrie na de oorlog.
Munari nam op jonge leeftijd deel aan het Futurisme, waarvan hij zich onderscheidde met een gevoel van lichtheid en humor, door de uitvinding van het luchtvaartuig (1930), het eerste mobiel in de geschiedenis van de kunst, en de nutteloze machines (1933). In 1948 richt hij het MAC (Movimento Arte Concreta) op samen met Gillo Dorfles, Gianni Monnet en Atanasio Soldati. Deze beweging fungeert als een coalitie van de Italiaanse abstracte stromingen en streeft naar een synthese van de kunsten, die in staat is om naast de traditionele schilderkunst nieuwe communicatiemiddelen te bieden en aan industriëlen en kunstenaars te tonen dat er een convergentie mogelijk is tussen kunst en techniek. In 1947 realiseert hij Concavo-convesso, een van de eerste installaties in de geschiedenis van de kunst, bijna gelijktijdig, hoewel eerder, met de zwarte omgeving die Lucio Fontana in 1949 presenteert in de Galleria Naviglio in Milaan. Het is een duidelijk teken dat de problematiek van een kunst die een omgeving wordt en waarin de gebruiker niet alleen mentaal, maar nu ook multi-sensorieel wordt gestimuleerd, rijp is geworden.
In 1950 realiseert hij schilderkunst die door abstracte composities wordt geprojecteerd, ingesloten tussen dia’s en het licht doet oplichten door het gebruik van het Polaroid-filter, waardoor hij in 1952 de gepolariseerde schilderkunst vervaardigt, die hij in 1954 presenteert bij het MoMA met de tentoonstelling Munari's Slides. Hij wordt beschouwd als een van de protagonisten van de geprogrammeerde en kinetische kunst, maar hij ontsnapt door de veelheid aan zijn activiteiten en door zijn grote en intense creativiteit aan elke definitie, aan elke catalogisering, met een verfijnde kunst.