MBAG art - Agave One

Opera: Agave One, is een van de eerste werken uit een serie doeken die de afgelopen jaren door de MBAG zijn gemaakt en geïnspireerd zijn op biofilie. Biofilie is een theorie bedacht door de bioloog en entomoloog Edward Wilson die stelt dat leven in een natuurlijke omgeving grote psychofysische voordelen oplevert voor de mens.
Mensen hebben een biologische aantrekkingskracht tot de natuur, maar het is niet altijd mogelijk om tijd in de natuur door te brengen, en daarom brengt het project van hen planten naar binnen, maakt ze een integraal onderdeel van het interieur en probeert zo de frequentie van de plantwereld over te brengen.
De stijl is geïnspireerd op de Pop-art met als doel de planten om te vormen tot sterren, ze laten uitgroeien tot symbolen van schoonheid zoals Marilyn Monroe.
Waarom is de samenleving tegenwoordig verzadigd met beroemde mensen, wereldse beelden en consumptiegoederen, maar wat de natuur betreft is er nooit genoeg.
En daarom hebben zij als onderwerpen van hun schilderijen de onvolmaakte geometrieën van de natuur gekozen, die er stil uitzien en in eeuwige verandering verkeren.

Het werk is een origineel stuk met grote schilderkunstige waarde en een sterk designelement; het weet de aandacht te trekken en elke ruimte waar het tentoongesteld wordt uniek te maken.


Biografie

MBAG ontstond in 2013 uit de artistieke en levenslange samenwerking tussen Margherita Bobini en Andrea Gritti, twee jonge kunstenaars die cum laude zijn afgestudeerd in schilderkunst aan de Accademia Albertina di Belle Arti di Torino.

Margherita en Andrea beginnen samen vierhandig schilderijen te maken die de schoonheid van de natuur vertellen door onderwerpen uit de dieren- en plantenwereld, met als doel elk leven bekend te maken en te respecteren.

Hun kunst varieert van portretten met abstracte en geometrische achtergronden tot telkens andere onderwerpen, met als doel het oog van de waarnemer te vangen door het contrast van felle kleuren, realistische onderwerpen en dynamische achtergronden met een expressieve weergave die geen dramatisch gevoel heeft maar ironisch en aansprekend is.

Naast belangrijke werken van muurschilderkunst werken ze vaak samen met het Museo di Arte Urbana, proberen ze de betekenis en de ziel van plaatsen te vangen, in dialoog met de gebieden door straatmeubilair te beschilderen zoals de beroemde Auteurbanken. Hun werken zijn tentoongesteld in Italië en China.

Hun productie omvat diverse schetsen en schilderijen op doek, met onderwerpen afkomstig uit de natuurlijke en plantaardige wereld, vaak gepresenteerd in ritmische verweving met de menselijke figuur, die omschreven zijn als “aantrekkelijk en boeiend, met een sterke popcultuur-invloed.”



Wat zegt de kritiek:
De nieuwste generatie lijkt het schilderachtige middel te gebruiken om een betrekkingsrelatie met het hedendaagse scenario tot stand te brengen, het reële te sublimeren om er verborgen gemoedstoestanden uit te halen, de fotografie uit te dagen en haar te dwingen zich aan te passen door haar op haar eigen terrein te achtervolgen.\n\nWat vandaag gedeeltelijk nieuw en stimulerend lijkt, is de houding om zonder aarzeling sporen en visies die zowel tot de 'hoge' cultuur als tot de 'lage' cultuur behoren, te mengen.\n\nStukken geschiedenis vermengen zich met psychedelische en stedelijke visies, samen met symbolen uit het traditionele repertorium van popart, evenals uit mode, illustratie, stripkunst, waardoor een evenwichtige mengeling ontstaat die de glorie van de beste jaren tachtig lijkt te herleven, toen de herontdekking van het individualisme zich manifesteerde en de zoektocht naar een bevredigende esthetiek die in staat is genres te contamineren.\n\nDe verhouding tussen 'zuivere kunst' en 'toegepaste kunst', in de twintigste eeuw vaak uit balans ten opzichte van de tweede, die bereid was de taalinnovaties van de eerste op te pikken om ze aan de massa-cultuur aan te passen, lijkt nu geplaatst op een niveau van perfect evenwicht, waarbij beide domeinen fungeren als communicerende vazen.

Na diverse, door de jaren nul heen waarneembare positieve signalen, lijkt deze ambitie van een 'ultieme kunst', ook terug te zien in grafische vormen die gericht zijn op het creëren van een eigen taal, ver weg van de mode, met een originele grammatica en vocabulaire, om te kunnen communiceren in een wereld die al verzadigd is van tekens, in een duurzaam design, in Street Art en in bijzondere vormen van stedelijk artistiek vakmanschap, de meest significante nieuwigheid van het afgelopen decennium te vormen.

Margherita Bobini en Andrea Gritti, in kunstnaam MBAG, vormen een jong en hecht artistiek duo wiens stilistische kenmerken goed passen bij wat in de introductie is geschreven. Ik volg hun werk al jaren voortdurend, ik heb hun evolutie waargenomen binnen de Accademia Albertina, waar ik lesgeef en die ik momenteel leid. In slechts enkele jaren hebben zij de aandacht getrokken van de Turijnse kunstscene met een beknopte en indringende stijl, opgebouwd uit heldere en schrille tinten en een weloverwogen ritme in de compositie.

Naast belangrijke werken in de muurschilderkunst, die vaak door het Museum d’Arte Urbana werden opgedragen, hebben Bobini en Gritti een interessante reeks schilderijen op doek ontwikkeld. De onderwerpen variëren van portretten, schilderd op een verrassende expressieve wijze met weinig dramatiek maar ironisch en aantrekkelijk, tot de voorstelling van onderwerpen uit de natuur- en plantwereld, die vaak ritmisch vermengd zijn met de menselijke figuur. Dit ontspringt aan de oprechte passie die zij koesteren voor deze werelden, en die zij in de praktijk brengen door zorg te dragen voor ongebruikelijke diersoorten die ten onrechte als exotisch worden gezien.

Het kon niet anders dan hen uitnodigen om de doeken te maken voor de tentoonstelling Pomodori#The Power Of Tomatoes, die het Museo d’Arte Urbana heeft uitgebracht als nevenevenement bij Salone del Gusto Off. De MBAG hebben aantrekkelijke en boeiende schilderijen gemaakt, met een sterke pop-art-signatuur, waarin deze vruchten van de aarde die onze dagelijkse voedselpraktijken al eeuwenlang op duizend manieren vergezellen, in de voorgrond worden geplaatst, uitkijkend boven abstracte achtergronden en in dialoog met acteurs uit de dierenwereld die zachtjes op hun oppervlak neerstrijken, als metgezellen van het natuurlijke universum.

Edoardo Di Mauro