Pippo - Fading Sail Song

Lied van het vervagende zeil
Ik zit ingepakt in inktzwart zijde, een schaduw tegen de strakke, botwitte muren. Mijn glas bevat een druppel granaatlicht, koud tegen mijn handpalmen. Naast mij is de kat een stille anker in deze zee van blauw. De witte zeilen zijn nu geesten, drevend naar een horizon die nooit antwoordt. Ik adem het zoute water en de stilte in, luisterend naar de melodie van dingen die niet gezegd zijn. Het getij zoemt, maar het lied vervaagt.

* Afmetingen: 70 × 140 × 2,5 cm (H × B × D)
* Medium: 100% met de hand geschilderd, olie op doek
* Status: Een uniek, origineel kunstwerk
* Montage: Op een houten frame gespannen, klaar om op te hangen
* Framing: Zonder lijst (de zijkanten zijn geschilderd, geen externe lijst inbegrepen)
* Authenticatie: Ondertekend aan de achterzijde; bevat een Certificaat van Authenticiteit
* Verzending: Verzonden vanuit Italië met volledige verzekeringsdekking

Over de kunstenaar:

Pippo (geboren in Monza) creëert werken die de rustige ruimte tussen geometrische abstractie en surrealisme verkennen. Nadat hij een succesvolle carrière in grafisch ontwerp achter zich liet om zich volledig aan schilderkunst te wijden, vestigde hij zich nabij de rustige oevers van Lago Maggiore. Zijn achtergrond is duidelijk zichtbaar in zijn composities—architecturaal, evenwichtig en precies—maar ze worden verzacht door een cinematografische sfeer die aanvoelt als een herinnering of een droom.

Voor Pippo is kunst een onderdompeling. Hij betrekt zijn onderwerpen door verhalen te vertellen in de ik-vorm tegen de tegenwoordige tijd, en stapt mentaal in het doek om het moment van binnenuit te ervaren. Hoewel hij deze werelden persoonlijk betreedt, laat hij het fysieke doek open voor interpretatie. Zijn figuren, hoewel elegant gekleed, zijn vaak gezichtsloos. Deze anonimiteit is een uitnodiging: het zorgt ervoor dat de hoofdpersoon 'iedereen kan zijn', waardoor de kijker zelf in de scène kan stappen en het verhaal kan bewonen.

Deze grens tussen het zichtbare en het onzichtbare definieert ook de kunstenaar. Gereserveerd en introspectief schrijft hij privé en geeft hij de voorkeur aan zijn doeken die spreken. Hij laat geen digitale sporen achter en vermijdt sociale media om hetzelfde gevoel van mysterie te behouden dat in zijn werk te vinden is.

Met een palet van subtiele, atmosferische tonen afgewisseld met beslissende kleur verfijnt Pippo een taal van elegante zuinigheid. Zijn schilderijen—gevuld met stille dieren, scherpe schaduwen en gloeiende lichtstralen—zijn niet zomaar beelden, maar open eindige verhalen van verlangen en gratie.