Mies van der Rohe - Bauten und entwürfe 1886-1969

Ludwig Mies van der Rohe (Aken, Koninkrijk Pruisen, 27 maart 1886 - Chicago, Illinois, 1969)1​ was een Duitss-Amerikaanse architect en industrieel ontwerper. Samen met Walter Gropius, Frank Lloyd Wright en Le Corbusier wordt hij algemeen erkend als een van de pioniers van de moderne architectuur.

Als innovatieve architect in Duitsland tijdens de Weimarrepubliek, was hij de laatste directeur van de Bauhaus, een Duitse kunst- en architectuurschool van de moderne architectuur. Met de opkomst van het nazisme aan de macht, dat frontal tegen de moderniteit van deze school keerde, werd de sluiting bevolen en emigreerde Mies naar de Verenigde Staten. Daar aanvaardde hij de positie van directeur van de architectuurschool aan het Illinois Institute of Technology in Chicago.

Mies zocht een nieuw architectonisch vocabulaire dat de moderne tijd kon vertegenwoordigen zoals het classicisme en de gotiek dat deden in hun respectievelijke periodes. Zo creëerde hij, met de samenwerking van Lilly Reich, een invloedrijke eigen architectuur van de twintigste eeuw, die zich uitdrukte in extreme helderheid en eenvoud. Zijn rijpe projecten maken gebruik van moderne materialen zoals industrieel staal en grote glasplaten om binnenruimten te definiëren. Hij ontwikkelde een architectuur met minimale constructies die open ruimtes creëert die zonder obstakels vloeien. Hij noemde zijn werken 'architectuur van huid en botten'. Hij liet een nieuwe canon van architectuur na die de geest van het moderne tijdperk uitdrukt en wordt vaak geassocieerd met twee aforismen: 'minder is meer' en 'God zit in de details'.