Alfredo Grimaldi (1950) - Rose sul Golfo

Titel: Rose op de Golf
olie op doek, 18 × 24 cm
In dit intensieve olieverfschilderij op doek biedt Alfredo Grimaldi ons een venster naar het mediterrane paradijs. De compositie is opgebouwd als een uitnodiging: rechts een pergola van rozen in volle bloei – een explosie van karmijnrode en shockingroze tinten met accenten van zuiver wit – die langs een witte muur omhoog kronkelt, bijna alsof hij de blik wil vangen voordat deze naar de zee glijdt. De groene bladeren, geschilderd met brede en vlezige penseelstreken, vibreren van licht en schaduw, waardoor een tastbaar contrast ontstaat dat je aanzet je hand uit te steken."
In het midden kronkelt het dorp langs de flank van de heuvel met de rommelige gratie die typerend is voor de Campaniaanse kust: kubusvormige huizen in melkwit, warme oker, oudroze en verbleekt azuurblauw, daken met rode dakpannen die lijken te druppelen van zonnestralen. Elk raam is een klein stralend oog, elk balkon een minuscule zwevende tuin. Het licht is dat van een late middag, wanneer de zon al laag staat en alles honingkleurig wordt.
Onderin is de baai een turkoois kristal: het water wordt weergegeven met dunne lagen kobaltblauw, smaragdgroen en vleugjes wit die de reflecties van de boten vangen. Vier schepen – twee zeilboten, twee motorboten – rusten rustig, alsof ze tussen hemel en zee zweven. In de verte vervagen de heuvels in een zachte paarstint, bijna een herinnering, terwijl de lucht, diep en uniform azuurblauw, nauwelijks bedekt is door lichte wolken die lijken op roomkleurige penseelstreken.
Het materiaal is dicht, gul, bijna sculpturaal. Grimaldi mengt de kleuren niet op het palet maar legt ze puur op het doek, waardoor ze elkaar raken en afstoten in een levendige dialoog. Het resultaat is een beeld dat de werkelijkheid niet reproduceert, maar vergroot: het gelukkige geheugen van een plek, het gevoel van een warme wind op de huid, de geur van rozen en zoute zeelucht gemengd.