A. De Luca (1979) - Il raccoglitore di Stelle

De Sterrenverzamelaar
Olie op doek, 40 × 30 cm
A. De Luca

Olie op doek, 40x30 cm
In deze doek nodigt A. De Luca ons uit voor een betoverende reis door een oud dorp, gehuld in de magie van de nacht. De compositie, gedomineerd door een verticale en grillige architectuur die doet denken aan de met daken bedekte en torens merlaten van een sprookjesachtig dorp, ontvouwt zich in een spel van overlappende niveaus: gebouwen van grijze steen, met gevels aangetast door de tijd, houten balkons en ramen verlicht door een warme oranje gloed, die door de duisternis doorbreken als hangende lantaarns. In het midden van de scène, op een smalle passerella van planken die uitdagend uitsteekt boven het hoogste dak, rijst een kind met donker krullend haar, gekleed in een donkergroene jas die opgaat in de schaduwen. Met uitgestrekte handen houdt het een kleine witte kom vast, zuiver als de sneeuw, en zijn blik, verzonken en gericht naar boven en iets naar rechts, is een stille uitnodiging aan de kijker: houdt hij misschien de maanstralen vast, fluistert hij geheimen aan de sterren of droomt hij gewoon met open ogen?
De hemel, een diepblauw fluwelen en van kleur veranderende tint, is de ware emotionele hoofdrolspeler van het werk. Een volle maan, enorm en helder, prijkend in het midden, straalt een etherische gloed uit die alles omhult met een zilveren en zachte verlichting. Rondom haar prijken gestileerde sterren – of misschien sneeuwvlokken die in de wind dansen – die de lucht sieren met een regen van witte stippen, waardoor een bewegingseffect ontstaat dat zacht en hypnotiserend is. De sfeer is mistig en vaag, met waasachtige sluier die de verderop staande bouwwerken omhult, waardoor diepte en mysterie aan de achtergrond worden gegeven: slanke torens, rookende schoorstenen en torenhoge spitsen die in de verte vervagen, als in een gotisch sprookjeslandschap.
De penseelstreek van de kunstenaar, typerend voor olie op doek, is vloeiend en sensueel, met lichte slagen die de texturen van ruwe stenen, het gladgeslepen hout en de gloed van de binnenverlichting vibrerend en levendig laten zien. De kleuren vormen een magistrale balans tussen koel en warm: de parelgrijze tinten van de gebouwen en de nachtblauw van de hemel contrasteren met de goudgele tinten van de ramen, terwijl het zuiver-witte van de maan en de kom het geheel verlicht, en een gevoel van zuiverheid en kinderlijke verwondering oproept. Er is geen drama of spanning, maar een dromerige rust, een poëtische eenzaamheid die spreekt over de verbinding tussen mens en universum, tussen het kleine en het immense.
Dit werk, discreet ondertekend rechtsonder, vangt de essentie van een eeuwig moment: het kind op het dak wordt een universeel symbool van nieuwsgierigheid en verwondering, een kleine held die, in een betoverde nacht, niet alleen sterren verzamelt, maar ook de dromen van wie hem aanschouwt. Een uitnodiging om stil te staan, omhoog te kijken en de verbeelding de vrije loop te laten.