V. Altieri (1977) - Riflessi Lunari sul Borgo

Titel: Stil Stilte
Artiest: V. Altieri
Techniek: Olie op doek
Afmetingen: 54x64 cm

Het schilderij van V. Altieri, olie op doek van cm 40×30, presenteert zich als een compositie met een sterke cromatische en geometrische impact, ingekaderd in elegant wit hout met bladgoudafwerking (totale afmetingen met lijst cm 54×64), dat het contrast en de moderniteit versterkt.
In het midden van de scène overheerst een kleine bergplaats die zweeft tussen realiteit en droomreflexie: vierkante en gestileerde huizen rijzen op een bijna metafysisch platform, een dok of een witte dijk die zich naar de toeschouwer uitstrekt. De hoofdvorm, hoog en streng, is geschilderd in een koud parelgrau, met verticale zwarte vensters als blinde ogen; geflankeerd door een lager volume met een fel rood dak en door een ander met een helderturkoois dak, wat een dialoog van primaire zuiverheden tegen het diepe zwart van de nacht creëert.
De hemel is volledig zwart, onderbroken alleen door de grote, witte volle maan, perfect cirkelvormig, hoog links geplaatst, die een onrealistisch licht over de hele compositie werpt zonder conventionele schaduwen te genereren.
Het onderste deel van het schilderij wordt ingenomen door een stil wateroppervlak, dat elk element verdubbelt en vervormt in een bijna surreële symmetrie: de huizen reflecteren zich geometrisch precies, maar de kleuren keren om en worden afgezwakt naar donkerdere tinten, terwijl de maan verschijnt als een getalgenoot, lichtelijk vervormd door het vloeibare oppervlak.
Vanuit de witte kade ontspringt een gestileerde trap die afdaalt naar het water; daarop staan twee zwarte figuurtjes, miniatuur silhouetten van mensen, in contralicht uitgesneden, wat aan de scène een poëtische eenzaamheid en een tijdelijke suspendering geeft.
Tot kroon van het dorp rijst een abstracte en vitale vegetatie op: lancetvormige en uitlopende vormen van bomen of heuvels, geschilderd in intensegroenen, citroengeel, warme oranje en diepe paars. Deze plantenmassa’s weerspiegelen zich in het water en verdubbelen in een caleidoscoop van complementaire kleuren, bijna alsof een vervormde reflectie wordt gesimuleerd door water dat door een onzichtbare wind in beweging is.
De stijl verenigt elementen van synthetisch kubisme en Italiaanse metafysica met een chromatische gevoeligheid die dichter bij het geëvolueerde naïf of post-Fauvisme ligt: scherpe contouren, vlakke velden pure kleur, afwezigheid van realistische modellering en de nadruk op reflectie als dubbel symbool scheppen een sfeer van waakdroom, zwevend tussen nachtelijke rust en existentiële onrust.

Een zeldzaam intens poetisch werk, waarin strikte geometrie en schreeuwende kleur samenwerken om een eenvoudige nachtelijke landschap om te toveren tot een stille meditatie over de dualiteit tussen schijn en spiegelbeeld, tussen menselijke aanwezigheid en kosmische immensiteit.