Alfredo Grimaldi (1950) - Rosa sul Mare di Positano

Titel: Roos op de Golf

Het werk "Roos op Zee bij Positano" van Alfredo Grimaldi presenteert zich als een levendig eerbetoon aan de Amalfikust, herinterpreteerd door een vrolijke en directe kleurdynamiek, typerend voor de naïf-impressionistische taal van de Napolitaanse kunstenaar.

Vervaardigd in olieverf op paneel met afmetingen 24 × 30 cm, wordt het werk elegant omkaderd door een sobere, lichte houten lijst met een gut, zacht profiel en licht afgeronde hoeken, in ivoor-linten tinten die de algehele helderheid vergroten zonder te concurreren met het interne palet.

De compositie ontwikkelt zich verticaal, volgens het klassieke, steile uitzicht-type van Positano: de blik dwaalt langs een steile helling die naar de zee leidt. Middenin domineert een weelderige vegetatie van rode en fuchsia rozen, uitgewaaierde in een exuberante waterval die bijna de hele linker- en bovenkant van het schilderij inneemt. De bloembladen zijn weergegeven met dikke, voelbare aanrakingen, waardoor een bijna driedimensionaal effect ontstaat door de reliëf van de kleur aangebracht met plak- en penseelwerk; de donkergroene bladeren vormen een krachtig chromatisch contrast, terwijl kleine accenten van geel en wit lichtreflexen geven.

De bloeiende begroeiing opent zich als een waaier naar beneden, omlijstend een smalle trap/pad die sierlijk naar de oever afdaalt, langs de randen met overal overlopende potten geraniums in rood, oranje calendula, veelkleurige petunia’s en een enkele hibiscus. Dit bloeiende pad leidt het oog naar de zee: een diepe kobaltblauwe tint die langs turquoise-blauw naar de kust uitwaaiert, bezaaid met kleine witte zeilbootjes en enkele kleurrijke schepen die langs het smalle strookje gouden zand aangemeerd liggen.

Aan de rechterkant rijst de typische stapel van kubusvormige huisjes op, wit en pastelgekleurde tinten (oker, zachtroze, zachtgeel), met de kenmerkende smaragdgroene koepelvormige daken van een kapel die tussen de gebouwen opdoemt als een juweel. De ramen zijn teruggebracht tot essentiële, bijna kalligrafische tekenen, terwijl balkons en terrassen elkaar in een vrolijke en schijnbaar zorgeloze cadans opvolgen, kenmerkend voor de idealistische en dromerige visie die Grimaldi aan de dorpen langs de kust toewijdt.

De hemel, diep azuurblauw maar niet uniform, is licht bewolkt door een zwakke grijs-bleekblauwe wolk linksboven, wat een vleugje zachtheid geeft en verhindert dat de kleur te fel wordt. Het licht, alomtegenwoordig, lijkt uit een zenitale en diffuse bron te komen, typerend voor de mediterrane middag: elk oppervlak weerspiegelt warme gloed, de wittinten van de huizen worden room-koffie, de groenen krijgen gouden zweem, de zee glinstert met vleugjes wit en turquoise.

De handtekening "A. Grimaldi" (of een vergelijkbare kalligrafische variant) verschijnt rechtsonder, in donkerrood, geïntegreerd in het schilderachtige weefsel zonder de algehele harmonie te verstoren.

Samengevat bevat dit kleine formaat alle zonnigheid en cromatische euforie die de productie van Alfredo Grimaldi kenmerken: een explosie van bloemen, een zee die tot baden uitnodigt, huizen die onder de zon lijken te zingen. Het is een schilderij dat Positano niet simpelweg beschrijft, maar het droomt, het amplifyert, het eeuwig in bloei en in feest laat zijn – een klein draagbaar paradijs ingekaderd in licht hout, klaar om een fragment van de Amalfikust in elke ruimte mee te nemen.