Bruno Di Giulio (1948) - Tramonto in mareggiata

Titel: "Zonsondergang in een stormachtige zee"
Artiste | Bruno Di Giulio (Pozzuoli, 1943)
Techniek: Olio op doek
Afmetingen: 40 × 50 cm

Het werk van Bruno Di Giulio, olio op doek van cm 40×50, presenteert zich als een intense zeevisie aan de grens tussen zonsondergang en schemeren, waar de zee de absolute protagonist is van een eeuwige en vitale beweging.
De compositie opent zich op een uitgestrekt wateroppervlak aangedreven door een krachtige energie: grote golven, met de donker smaragdgroene buik, buigen en beuken tegen de roestbruine en bruine rotsen die naar voren komen links en rechts, almost als een kader rondom de scène als natuurlijke coulissen. Het schuim, weergegeven met romige witten en hints van zachtroze, rijst op in borstelingen, vangt het licht van de hemel en creëert een licht- en materiaalkontrast dat typisch is voor de penseelvoering van de kunstenaar.
In het midden lijkt de horizonlijn laag, bijna door het gewicht van de woelige zee gedrukt, terwijl op de achtergrond een oud kustplaatsje hesgeplant op de promontoria: huizen op elkaar gestapeld, roodgekleurde en okerkleurige daken, lichte muren die de laatste warme gloed vangen. Het dorp lijkt te drijven, zwevend tussen land en water, met zijn compacte en serene silhouet dat contrasteert met het tumult van de onderliggende golven. Kleine rotsachtige eilandjes en drijvende rotsen die uit zee nabij de kust oprijzen, scheppen extra breukpunten en reflectie van het licht.
De lucht beslaat het bovenste deel met een verfijnde en poëtische gloed: van zachtroze en perzik in het hogere gebied, naar waas van paars lavendel en parelgrijs, afdalend naar de horizon in een strook azuur-turquoise helder. Gelaagde wolken, geschilderd met brede en zachte penseelstreken, strekken horizontaal uit, bijna meegedragen door de wind, en geven diepte en adem aan de scène.
Bovenaan een formatie meeuwenvlucht – weergegeven met essentiële en dynamische lijnen – kruisen diagonaal de lucht, toevoegend een gevoel van vrijheid en leven aan het schilderij. De handtekening “B.D.Giulio” verschijnt links onderaan, discreet maar beslist, op een schaduwrijke rots.
Het palet geeft de voorkeur aan warme en koude tonen in een onstabiel evenwicht: de intense groenen en diepe blauwen van de zee spreken met de roze, zalm en mauve van de lucht, terwijl de rotsen aardse en okerkleurige tinten toevoegen die de compositie aan de aarde verankeren. De verf is korngrondig en volumineus, met een duidelijke textuur die het gewicht en de kracht van het water overbrengt, en toch geeft het diffuus en rozé licht het geheel een zwevende, bijna dromerige sfeer, ver verwijderd van louter realistische weergave om te komen tot een emotionele en lyrische dimensie.