Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Prachtig werk van de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk.

In deze serie doet de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk springvrij met de geschiedenis van de kunst, als een te nieuwsgierig kind dat een museum en een verfbom in handen kreeg. Via deze ‘Tomato Soup Can’ orkestreert hij een vrolijk onwaarschijnlijke botsing tussen drie reuzen van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Hirst. Een pop-, stedelijke en klinische tricentrisme, door de zeef van spuitbussen gehaald, zoals enkel Bachibouzouk dat kan.

Het vertrekpunt is uiteraard het Banksy-posters, zelf al een knipoog (of een knipoog van een knipoog) naar de iconische Campbell’s Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk kruipt erin als de vierde musketier, maar gewapend niet met een zwaard, maar met stippen — die beroemde obsessieve puntjes van Damien Hirst, die hij zorgvuldig op elke canette aanbrengt. Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken die geen interlocutor nodig hadden... en toch, samen, beginnen ze te praten, luid, en zelfs te lachen.

De spuitbussen, zorgvuldig gekozen in een levendig palet, tarten het te keurige erfgoed van de ateliers. Elke kleur lijkt te verklaren: “En wat als de hedendaagse kunst drie minuten lang niet serieus zou nemen?”
Maar achter het humoristische schuilt een echte gedachte: Bachibouzouk vraagt zich af wat de repetitie van kunsticonen doet. Wat wordt er van een symbool als het wordt gekopieerd, en dan weer de kopie wordt gekopieerd, en vervolgens de referenties zelf al gedreven herbekleed? Wellicht iets wat eerlijker is: een werk dat erkent dat het niet in zijn eentje geboren is, maar in een cultureel rumoer, een carnavalesk spel van beelden en somsontleningen.

Door deze lagen van referenties te stapelen, transformeert de kunstenaar het blikje — alledaankse voorwerp, symbool van consumptie, popfetisj — tot een metafoor van ons verzadigde tijdperk: alles is al gezien, geremixt, afgeleid... en toch, dankzij een unieke handeling (en een paar goede spuitbussen), verschijnt er iets nieuws. Een beetje alsof, door te blijven ronddraaien in een museum van spiegels, men uiteindelijk zijn eigen reflectie ziet.

Met veel geest, een tikkeltje irreverentie en een vrolijke helderheid herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar toch een spel. En in dit spel zijn zijn Tomato Soup Can de stukken die alle vergrendelingen laten springen.