Roberto Mauri (1977) - La casa tra i papaveri

Kunstenaar: Roberto Mauri
Titel: De huis tussen de papavers
Techniek: Olie op doek
Afmetingen: 30 x 30 cm

Het olieverfschilderij op doek (30×30 cm) van Roberto Mauri presenteert zich als een hedendaags landschapsschilderij met een sterke kleurnuance en een compositorische opzet die eenvoudig maar tegelijk vibrerend is.
In het midden van de scène overheerst een uitgestrekt veld met papavers in volle bloei, weergegeven in een helderrood, bijna gloeien, dat zich uitstrekt over een groot deel van het onderste en centrale vlak van het doek. Deze karmozijnrode laag is niet uniform: de kunstenaar moduleert de kleur met snelle en stevige penseelstreken, waardoor een pulserende textuur ontstaat van microscopische individuele streekjes die duizenden wiegende bloemknoppen oproepen.
Het rood vlamt op in vlakken pure carmin en dimt in overgangen naar oranje-bruin of het donkerste cremisi in de schaduwen, waardoor een gevoel van zomerwarmte en prikkelende vitaliteit wordt overgebracht.
Het bloeiende veld wordt aan de bovenkant afgebakend door een strook heldergroen, bijna zuurgroen, die pratende of culturen in groei voorgesteld: een scherp en complementair contrast met het dominante rood, wat een optisch effect van buitengewone helderheid oplevert.
Daarboven opent zich een verder weg liggend gedeelte van bewerkt land, geschilderd in oker-geelachtige tinten en zachtere groentinten, wat diepte en uitgestrektheid van de vlakte suggereert.
In het midden van het doek, geïsoleerd en bijna symbolisch, rijst een kleine traditionele boerderijk tehuis op, met witte gescheurde muren en een roodachtig gekleurd dak. De bouw is minuscuul vergeleken met de uitgestrektheid van het landschap, maar krijgt aanwezigheid door contrast met de omgevende kleur: het wit van de muren weerspiegelt het licht van de lucht en dient als rustpunt in het midden van het cromatische geweld. Weinig architectonische details – een donkere deur, een klein raampje – volstaan om het een identiteit van een sobere, melancholische en eenzame hooiberger te geven.
Aan weerszijden van het huis rijzen twee slanke bomen op, waarschijnlijk berken of jonge populieren, met kronen van heldergroen en helder, bijna smaragdachtig.
Bladeren worden gesuggereerd met snelle, lichte penseelstreken die het licht vangen en een aangenaam verticale tegenwicht vormen tegen de horizontale vlak van het veld.
De lucht neemt het bovenste deel van de compositie in beslag en is behandeld met een diepe, uniforme, maar niet sombere blauwtint, bezaaid met enkele zuivere wolken met zachte, wollige randen.
Het licht lijkt afkomstig te zijn van een hoge, onzichtbare zon die het geheel gelijkmatig overlaadt, zonder duidelijke schaduwen, waardoor de sfeer van midzomer in volle zon ontstaat, bijna tijdloos.
Het geheel onthult een schildertaal die expressionistisch-luministisch is, waarbij de chromatische emotie en de onmiddellijke visuele impact belangrijker zijn dan descriptief realisme. De primaire kleuren – blauw, rood, groen – worden gebruikt in zuiverheid en met decisiviteit, bijna naïef, maar de zekere penseelvoering en de calibratie van de massadistributie tonen een volwassen begrip van compositie.