MOHAMED ALI ZAMIT - Equilibrio Spezzato

De acrylkunst volgens Mohamed Ali Zamit is niet alleen een techniek: het is een brug tussen oude wortels en hedendaagse visies. Zijn verhaal begint in Sousse, Tunesië, wanneer een neef-schilder — een heldere en gerespecteerde figuur in de stad — hem de poort tot de creatieve wereld opent via de Arabische schrift. De elegante krommen van de letters, de dans van de lijnen, de discipline van het gebaar: dit alles wordt de eerste adem van zijn artistieke gevoeligheid.

Met de tijd verandert er echter iets. Twee jaar geleden grijpen acryl-abstracties zijn blik als een onweerstaanbare roep. De kleuren vibreren, botsen, smelten; vormen vragen niet om begrepen te worden, maar om gevoeld te worden. Het is een nieuw, vrij taal die geen grenzen oplegt. En Mohamed Ali beantwoordt die roep met enthousiasme en begint zijn eerste schilderijen te maken.

In zijn werken wordt acryl een levende materie:
- kleur die pulseert, als een net geboren emotie;
- texturen die opkomen, als herinneringen die oprijzen;
- vloeiende bewegingen, erfenis van de Arabische kalligrafie die nog steeds door zijn handen stroomt;
- intense contrasten, een spiegel van een persoonlijke reis tussen traditie en moderniteit.

Elk schilderij is een dialoog tussen wat geweest is en wat wordt. Acryl, met zijn snelheid, kracht en veranderingsvermogen, wordt de ideale metgezel voor een kunstenaar die ervoor heeft gekozen het abstracte te verkennen als vorm van vrijheid.

Zo ontstaat de schilderkunst van Mohamed Ali Zamit: een ontmoeting tussen de poëzie van oorsprong en de durf van het heden, een pad dat blijft groeien, doek na doek, gebaar na gebaar.

In dit schilderij onderzoekt Mohamed Ali Zamit de complexiteit van het menselijke innerlijk door het gezicht van een vrouw verdeeld tussen twee werelden. De linkerkant — helder, levendig, doordrenkt met felle kleuren — vertegenwoordigt de schoonheid die voortkomt uit vitaliteit, hoop en creatieve energie. De felle tinten verweven zich als emoties in beweging, onthullend een gezichtszijde die vrijheid ademt en verlangen om zich uit te drukken.

De andere helft, omhuld door donkere en diepe kleuren, vertelt daarentegen wat vaak verborgen blijft: de innerlijke schaduwen, angsten, wonden die niet altijd tot stem komen. Het is geen duisternis die vernietigt, maar een aanwezigheid die voltooit. Het is het stille deel van het menselijk zijn, dat gewicht, diepte en waarheid aan het licht geeft.

Het contrast tussen de twee helften is geen botsing, maar evenwicht. De vrouw op het schilderij leeft in de spanning tussen wat ze laat zien en wat ze tegenhoudt, tussen de kracht van kleur en het mysterie van de schaduw. In deze dualiteit onthult de kunstenaar zijn gevoeligheid: een voortdurend dialoog tussen licht en donker, tussen chaos en harmonie, tussen kwetsbaarheid en kracht.

Het resultaat is een gezicht dat niet alleen gezien wordt, maar uitnodigt tot interpretatie. Een gezicht dat over ons allemaal spreekt.