Vincenzo Raimondo - Mano_With Love #2

Dit schilderij, 60x90 cm, acryl, maakt gebruik van een van de meest missbrauchte symbolen uit de hedendaagse communicatie: de middelvinger. Wat meestal schreeuwt “rot op” zonder zich ook maar de moeite te getroosten om te argumenteren. Hier gebeurt echter iets anders. En dat is te zien, ook al doet iemand alsof het niet zo is.

De gebaar is helder, rechttoe-rechtaan, onmogelijk te negeren. Maar de felle, bijna speelse kleuren veranderen het. Er is geen donkere woede, geen cromatic geweld. Er is een palet dat spreekt van vitaliteit, ironie, bewust lichtvoetig plezier. En dan komt de tekst: “With love”. Twee woorden die alles saboteren.

De boodschap is niet “ik haat je”, het is niet “ga weg”, het is zelfs niet een hysterische opstand. Het is eerder een ongemakkelijke uitspraak: ook nee kan met liefde gezegd worden. Ook grenzen kunnen worden gesteld zonder te vernietigen. Ook een afwijzing kan een daad van eerlijkheid zijn, niet van agressie.

Deze vinger
Verwerpt niet: waarschuwt.
Beledigt niet: verdedigt zichzelf.
Breekt niet: verduidelijkt.

Het is een gebaar dat zegt: “Ik ben hier, zoals ik ben. Als dit je stoort, is het goed. Met liefde.”
En het is juist die gecontroleerde ambiguïteit die het werk interessant maakt: het dwingt je om nét een half moment langer stil te staan dan voorzien. Dat halve moment waarin je begrijpt dat je niet naar een gemakkelijke provocatie kijkt, maar naar een emotionele positie.

Een schilderij dat werkt omdat het direct is zonder dom te zijn, ironisch zonder lichtzinnig te zijn, provocerend zonder leeg te zijn.
Met andere woorden: het stuurt je niet op straat.
Het vergezelt je vriendelijk tot aan de grens… en wijst die vervolgens met een glimlach aan.

******
Zelfopgeleid kunstenaar, mijn werk volgt geen vast-stijl, maar evolueert met de tijd en met ervaringen.
Mijn schilderkunst ontstaat uit het observeren van het dagelijks leven en het luisteren naar emoties.
Ik ga verschillende thema’s aan en experimenteer met nieuwe talen, laat elke opera zijn eigen vorm vinden.
Mijn kunst is intuïtief, essentieel en onvolmaakt, verbonden met de complexiteit van de mens en de natuur.
Kunst is voor mij geen decoratie maar een authentiek en geleefde aanwezigheid.

In 2015 en 2016 finalist aan de competitie Sunday Painters, georganiseerd door La Stampa, uit meer dan 3.000 geselecteerde werken.
De selecties zijn verzorgd door een gekwalificeerde jury, met aanwezigheid van criticus Francesco Bonami.
De finalisten werden gepresenteerd in een tentoonstelling verbonden met Artissima – Internationale Biënnale voor Hedendaagse Kunst van Turijn. In 2016 kreeg ik de Prijs van de Critiek.