Gaetano D'Aquino - MINA

Geadvlamde in terracotta patinata van Gaetano D' Aquino met geverifieerde foto

Gaetano D`Aquino is geboren in Catania op 30 augustus 1969, waar hij momenteel woont en werkt. Na het halen van het diploma van artistiek lyceum, sloot hij zich aan bij verschillende hedendaagse kunstbewegingen.

D`Aquino is zijn persoonlijke reis in het gebied van schilderkunst aangegaan, door zijn creatieve visies tot leven te brengen via variatie in thema’s en technieken. Dit pad heeft hem gemaakt tot een onderscheidende vertegenwoordiger van hedendaagse kunst.

De werken van D`Aquino zijn verworven in vele belangrijke collecties, zowel publieke als private, en hebben een plaats gevonden in talrijke gespecialiseerde tijdschriften en kunstkatalogi.


SOLO- EN COLLECTIEVE EXPOSITIES:

1998 Il May Artistic Siciliano, Catania (collectief)

2000 Galerie, Il Massimo, Catania (solo)

2000 In gesprek met De Schilderkunst, Mascalucia (collectief)

2001 Galerie, Giotto, Catania (solo)

2004 Eerste overzicht van hedendaagse kunst, BOHEMIEN, stadhuis, Acireale

2004 Kunst-evenement KATACLOÒ, Teatro Metropolitan, Catania (collectief)

2004 Galerie, Il Massimo, Catania (solo)

2005 Tweede Estemporane van Schilderkunst, verzorgd door Vittorio Sgarbi, Nineo

2005 Literair en Artistiek Prijs ARETUSA der Derde Millennium, sectie schilderkunst, eerste prijs, Centro Siculo voor de Verspreiding van Cultuur, regionale zetel Siracusa

2006 De Kleuren Binnen en Buiten het Groene Rechthoek, Salons voor Visuele Kunsten Hedendaags, Hotel Luna, (Oleggio Castello, Milaan) verzorgd door Donat Conenna

2007 Kunstbeurs, Le Ciminiere, Catania

2007 Galerie, Arte Nuvò, Catania (solo)

2007 Galerie, Art Gallery Ortigia, Siracusa (solo)

2008 Tremestieri, Arte XIV editie, Tremestieri Etneo

2009 Galerie, Il Massimo, Catania (solo)

2012 Galerie, Civico 69, Firenze (solo)

2015 Dag van Kunst en Creativiteit EMPIRE, Catania (collectief)

2015 Europa Eventi Arte, winkelcentrum Porte di Catania (collectief)

2016 Galerie, Collezioni Contemporanee, Enna Bassa (collectief)


GAETANO D`AQUINO EN DE WAARHEID VAN ZIJN BESTAAN VAN DONAT CONENNA

Om de waarheid van het bestaan te bereiken (in het personage, in het object, en in elk ander visueel concept), moet er lijden zijn van het cognitieve proces. In gewone woorden: men moet kunnen schilderen.

In een tweede moment kunnen we alle bewegingen van het “es” (uiting, uiten, beluisteren, exposeren) overwegen die de mens tot uitdrukker van realiteiten maakt, extern en intern aan hemzelf.

Om de zaak D`Aquino in het juiste licht te plaatsen, Gaetano D`Aquino uit Catania, moet Cartesius geparafraseerd worden. Schilder ik, dus ben ik. Een axioma dat de mythe van het beeld aanduidt, waar wij allen onbewust dragers van zijn door culturele erfenis, en dat aanduidt dat de denkerij de mogelijkheid heeft om het bestaan te bereiken. Voor kunstenaars is dit soort van “Buonarroti-syndroom” (“Waarom praat je niet?”) gevoeld - natuurlijk meer of minder - in relatie tot hun eigen verhalende mogelijkheden.

De redenen waarom Gaetano D`Aquino zich tot het witte doek wendt en het “incigna”, door te beginnen met het schetsmatige tekenwerk, dat vervolgens in kleuren wordt verlicht, waardoor de waarheid van het verkregen beeld zijn inbreng krijgt, liggen precies in die bevolkte operatie van mimesis, die wij arme sterfelijke mensen niet kunnen beoefenen: namelijk het terugbrengen naar het oppervlak - op het doek, ondanks het beperkte en beperkende - van de externe en interne horizon van het landschap, het object, het personage, het concept.

Een operatie die, in diverse stijlen, door de eeuwen en de kunstgeschiedenis heen is gelopen maar die steeds rarer kunstenaars van de ‘totale realiteit’ roept, zoals D`Aquino.

Beeldelementenmaker, vooral anatomisch, die heel goed kan worden omschreven als hyperrealist, wanneer in zijn civiele, wereldlijke, profane iconen het afgebeelde onderwerp naar voren op het doek tilt, uit de valstrik van de perceptie, oftewel de verleiding om samen te vatten, te essentialiseren. De zijdeachtige “Lichaam van een vrouw” vertelt een verhaal van een vrouwelijk lichaam: niemand zal zich voorstellen de andere te zien.

D`Aquino werkt met oneindig fijnschuurwerk, spelend met een capillaire markering van de epidermale details van het werk, die vervolgens wikkelt in een opeenvolging van kleur-laagjes, tot het unicité van het onderwerp wordt bereikt, precies - “alsof” de schilder uit Catania de wereld die (inmiddels zeldzame) fracties van plastische integriteit wil vangen en deze voor altijd op zijn doeken tot leven wil brengen. Maar zo is het niet te zeggen, natuurlijk.

En zo zijn zijn langzame, doordachte oriëntatie naar het reële: zelfs in de vastheid van een enkele fotogram, zijn het bestaan, het “leven” van een landschap, van een object, van een personage, van een concept, doorkruist door een licht dat wij definiëren als “fotografisch”, maar dat in Gaetano D`Aquino niets anders is dan de wellustige wens om de mimesis van de absolute natuur te bereiken, strengheid te markeren in wat omringt, en tot exacte somatische trouw terug te geven aan de anatomieën.

Het zou gemakkelijk zijn, zoals vaak gebeurt bij realistische, hyperrealistische schilders, ook nu weer te roepen naar de reeds verouderde rechten op interpretatie die de mens, ongetwijfeld, moet opeisen, en die - historisch vastgesteld - de kunst naar een gebrek aan onderscheid tussen betekenis en signifiant van het abstractisme heeft gevoerd, naar conceptuele toeval van performances, naar de banaal-gesturele kunst van de informe, pardon informele, naar de automatische uitvoeringen van de fotografische klik, naar de niet-spiegelende, eerder virtuele kunst van de informatietechnologie, naar de illusies van kinetische kunst. In één woord, naar de chaos van definities.

Tienduizend jaar na Altamira w weten we nog steeds niet wat kunst is. Precies het tegenovergestelde van de richting waarin deze Siciliaanse operator zich heeft geplaatst, met zijn herhaalde, kalme, tastbare, antropische complete narrativa.

Donat Conenna

KORTE BESCHRIJVING VAN MIJN ARTISTIEKE VISIE

Sinds mijn jeugd heb ik het voorrecht gehad mij onder te dompelen in de kunst en bewonderde ik de prachtige portretten van Emanuele Di Giovanni, de beroemde schilder uit Catania. Dit was de betovering die mijn fascinerende reis in de wereld van schilderkunst begon; gevuld met diverse artistieke successen, solo-exposities en werken die over de hele wereld te zien zijn. Ik begon met portretkunst om daarna diverse thema’s aan te pakken zoals landschappen, stillevens en de naaktheid.

Ik probeer persoonlijk uit te drukken en te benadrukken wat anderen niet zien en dat wat zij zien te tonen door mijn ogen. Ik definieer schilderkunst als een stille poëzie, zoals Leonardo da Vinci zei.

Vandaag, na een lange schilderervaring en na het aangaan van verschillende onderwerpen, richt ik me op een intensieve studie van Sicilië, mijn thuisland. In het bijzonder op water, in al zijn nuances, reflecties, kleuren, glans, transparantie en hoe het element van leven op mijn eiland werkt; zoals de Etna, ook deel van mijn studies, met zijn lavastromen.

Tot nu toe heb ik gerealiseerd dat de studie van water één van de moeilijkste dingen is om te representeren en door naar de schilderijen van Turner te kijken begreep ik dat water en licht bijna onmogelijk te essentialiseren zijn.

Gaetano D`Aquino