TD - Tempero Diabetico [1985] - Sabedoria Incompleta

TD - Tempero Diabético de 1985, Portugees en straatkunstenaar sinds 1999.
Onvolledige wijsheid is een handgeschilderd werk op katoendoek, 100% gespoten met spuitbussen in het jaar 2026, met een afbeeldingsformaat van 158 x 101 cm. Met de hand aan de achterzijde gesigneerd met een acrylinkt pen. Verzamelobject in perfecte staat, rechtstreeks verkocht door de kunstenaar en vergezeld van COA, certificaat van echtheid met handtekening en gestempeld. Verzonden opgerold in een kartonnen buis door een koerier.

- Onvolledige wijsheid is een werk dat de reusachtige blik laat zien die licht, kleur en stilte in vraag stelt. -

Ik ben een straatkunstenaar, gevormd in de straat, door fouten en doorzettingsvermogen. Sinds 1999 is graffiti een deel van mijn lichaam en van mijn manier om de wereld te zien. Ik begon op muren, op openbare ruimtes, in het snelle tempo van de stad, en het was daar dat ik een eigen taal ontwikkelde, rauw en intuïtief. In de loop der tijd stroomde die taal over naar doeken, waarbij spuitverf de belangrijkste tool bleef, niet als decoratieve techniek, maar als directe uitbreiding van de gebaar, de urgentie en de aanvaarde imperfectie.

Ik leef met ADHD, waarbij aandachtstekort het meest opvallende kenmerk van mijn functioneren is. Jarenlang zag ik dit als een obstakel: moeite om me te concentreren, inconsistentie in aandacht, de geest die voortdurend overspringt van prikkel naar prikkel. Schilderen was een constante strijd met mezelf, een poging om iets dat van nature weigert stil te zitten te disciplineren. Mijn aandacht, wanneer ik aan het schilderen ben, is willekeurig en onderbroken, soms diep in de afbeelding ondergedompeld, dan weer volledig afwezig, alsof ik in een ander schilderij, een ander idee, een andere muur ben.

Met de tijd stopte ik met te proberen dit functioneren te corrigeren en begon ik ernaar te luisteren. Toen besefte ik iets essentieels: voor mij eindigt een schilderij niet op het traditionele eind van het proces. Er bestaat een punt, ergens tussen 60 en 65%, waarop het werk zijn meest eerlijke staat bereikt. Het is op dat moment dat het beeld nog ademt, nog belooft, nog niet op zichzelf gesloten is. Vanaf dat moment verdwijnt het plezier. Doorgaan zou slechts een externe verwachting van afwerking vervullen, niet een interne behoefte.

Besloot daarom wat ik jarenlang als een beperking in mijn artistieke proces beschouwde, om te vormen. Mijn doeken nemen voortaan de onvoltooidheid aan, niet uit onzorgvuldigheid, maar uit bewuste keuze. Het onafgemaakte is voor mij een plek van waarheid. Het is waar de gebaar nog levend is, waar de fout nog niet is verborgen, waar de kijker uitgenodigd wordt om te voltooien, te voorstellen, te projecteren. Als ik naar een doek kijk op dit tussenpunt, zie ik het als voltooid; er ontbreekt niets, er is niets over.

Na vijftien jaar worstelen met ADHD begreep ik dat het geen vijand is van mijn werk, maar zijn grondstof. De gefragmenteerde aandacht vormt het tempo, onderbrekingen creëren lagen, en het onvermogen om te lang op hetzelfde beeld te blijven voorkomt het overmatige controlevermogen. De pathologie, ooit gezien als fout, is een creatieve bondgenoot geworden. Vandaag schilder ik terwijl ik mijn eigen mentale stroom accepteer, laat ik die bepalen wanneer een werk begint en, vooral, wanneer het eindigt.

Mijn werk leeft in die onstabiele balans tussen impuls en afwezigheid, tussen wat gezegd is en wat nog gezegd moet worden. Ik zoek niet naar perfectie of klassieke afwerking. Ik zoek het exacte moment waarop de schilderkunst nog open is, zoals ik altijd ben geweest: onvoltooid, in beweging, en diep levend.