TD - Tempero Diabetico [1985] - Prismatic Silence

TD - Tempero Diabético de 1985, Portugese en stedelijke kunstenaar sinds 1999.
Prismatic Silence is een werk dat met de hand is geschilderd op katoen doek, 100% gespoten met spuitbus in het jaar 2026, met een beeldformaat van 159x105 cm. Handgesigneerd aan de achterkant met een acrylinkt stift. Verzamelitem in perfecte staat, rechtstreeks verkocht door de kunstenaar en geleverd met COA, een met de hand ondertekend en gestempeld echtheidscertificaat. Verzonden opgerold in een kartonnen buis door een transportbedrijf.


“Prismatic Silence” Silenschap prismatisch contrasteert de intensiteit van de verstoring met de gesloten blik van angst.

Ik ben een urban art kunstenaar, gevormd door de straat, fouten en volharding. Sinds 1999 maakt graffiti deel uit van mijn lichaam en van de manier waarop ik de wereld waarneem. In de loop der tijd sijpelde mijn rauwe, intuïtieve straattaal op het doek, waarbij spuitverf mijn belangrijkste hulpmiddel bleef, niet als decoratieve techniek, maar als directe uitbreiding van het gebaar, de urgentie en de aanvaarde imperfectie.

Ik leef met ADHD, waarbij het gebrek aan aandacht de meest opvallende eigenschap is van mijn manier van functioneren. Jarenlang zag ik dit als een obstakel: de moeilijkheid om de focus te houden, de onregelmatige aandacht, de geest die voortdurend van stimulus naar stimulus sprong. Schilderen was een constante strijd tegen mezelf, een poging om iets te disciplineren dat van nature weigert stil te zitten. Mijn aandacht is tijdens het schilderen willekeurig en onderbroken, soms diep ondergedompeld in het beeld, soms volledig afwezig, alsof ik al in een ander schilderij, een ander idee, een andere muur aanwezig ben.

Met de tijd ben ik gestopt met proberen dit functioneren te corrigeren en ben ik ernaar gaan luisteren. Toen besefte ik iets essentieels: voor mij eindigt een schilderij niet aan het eind van het traditionele proces. Er is een punt, ergens tussen de 60 en 65%, waarop het werk zijn meest eerlijke staat bereikt. Op dat moment ademt het beeld nog, belooft het nog, voelt het nog levend aan. Daarna verdwijnt het plezier. Verder gaan zou enkel voldoen aan een externe verwachting van afwerking, niet aan een interne behoefte.

Daarom besloot ik wat ik jarenlang als een beperking in mijn artistieke proces beschouwde, om te vormen. Mijn doeken nemen voortaan een onvoltooid karakter aan, niet uit slordigheid, maar uit een bewuste keuze. Het onafgewerkte is voor mij een plek van waarheid. Het is waar het gebaar nog leeft, waar de fout nog niet is verborgen, waar de kijker wordt uitgenodigd te voltooien, te voorstellen, te projecteren. Wanneer ik naar een doek kijk op dit tussenpunt, zie ik het als voltooid, er ontbreekt niets, er blijft niets over.

Na vijftien jaar worstelen met ADHD, begreep ik dat het niet mijn vijand is, maar de grondstof van mijn werk. Fragmentarische aandacht vormde het ritme, onderbrekingen creëren lagen, en het onvermogen om te lang in dezelfde afbeelding te blijven verhindert een teveel aan controle. De pathology werd, eerder gezien als falen, een creatieve bondgenoot. Vandaag schilder ik door mijn eigen mentale stroom te accepteren, het laten bepalen wanneer een werk begint en vooral wanneer het eindigt.

Mijn werk leeft in dit onstabiele evenwicht tussen impuls en afwezigheid, tussen wat gezegd is en wat nog gezegd moet worden. Ik streef niet naar perfectie of klassieke afwerking. Ik zoek het exact moment waarop de schilderij nog open is, zoals ik altijd ben gebleven: onafgemaakt, in beweging, en diep levend.