Anton Kaestner - #355 - S - " Hommage à Richter in Paris ".

Uniek stuk, origineel schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#355 - S - "Hommage à Richter in Paris".

Acryl-spray op 3 mm plexiglasplaat.
Transparanties op print.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "meerdere lagen" met een glanzende uitvoering die lijkt op het aanbrengen van een hars en uniek is.
Het wit is in werkelijkheid witter dan op de foto lijkt.

Afmetingen : 9,1" x 12,6" x 0,12" / 23 x 32 x 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Natura Blanc of Mat Zilver (0,23" x 1,38" / 0,6 x 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een bijkomende prijs van 70€ incl. btw.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een Certificaat van Authenticiteit gaat vergezeld.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een schilder, beeldhouwer en auteur uit Zwitserland, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa geteeld, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende expositie - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid tussen de natuurlijke schoonheid en de culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overledene grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylics in A4- en toen A3-notitieboekjes - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote beelden recht op je af komen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik werd aanvankelijk aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
Met de tijd, en terwijl ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een affiniteit voor spirituele materialen die resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Echter, het pad om echt kunstenaar te worden was niet onmiddellijk.

Meer dan drie decennia lang volgde ik een internationale zakelijke carrière die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes onder de oppervlakte sudderend. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—a way to break free from the world and focus on my inner self.

Ik heb altijd veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan meemaken. Door mijn kunst hoop ik anderen oprechte ontmoetingen met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig toegewijd aan schilderen. Ik richtte mijn studio in Parijs op en wijdde mezelf volledig aan mijn kunst. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metalen pigmenten en spuitlakken op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een licht, glad, glanzend en soms kwetsbaar oppervlakte. Dit proces voorkomt dat ik de werken zie terwijl ze ontstaan. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. ik laat “toevallige experimenten” -alles gaat om het kortsluiten van rede!- het verloop, de lagen & spiegelingen die ik creëer sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk tentoongesteld wordt. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote mate van discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit behoudt: ik ben tevreden wanneer ik herkenbare “onverbrekelijke noodzakelijke dingen” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak opzettelijk eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische voorstelling”, maar ervaring van het zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuele bezitsdrang”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van de zichtbare en onzichtbare verhalen ervan; mijn kunst is een zoektocht naar het “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakte van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten van zichzelf. Daardoor hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, einde of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glinsterende huid waardoor men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet venster: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, ook van de ontbrekende delen, vereist enkel empathie. Hopelijk zal de dialoog tussen “details voor de buurt” - een detail van een schilderij is een geheel nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” kijkers aansporen tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me dwingen mijn vaardigheden te verfijnen en verder te onderzoeken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks ambacht, een verkenning, een manier om betekenisvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van informaliteit is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vergroot de passie voor zien.

Over de coherentie in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door dominantie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de rustige resultaten van een lange en doordachte zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het eindbeeld dan op de stille wisselwerking van gedachten en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd betekenis. Door de werken als “zonder voorwerp” te beschrijven en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin hebben,” hoop ik zachtjes de verwachting van verhaal los te maken. Het is een uitnodiging om af te stappen van decoderen en eerder naar een meer directe vorm van kijken te gaan.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primairheid van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik te plaatsen wat ik beschouw als een “beleving van het zijn.” Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stil evenement om te voelen—vormgegeven door verschuivende lichtomstandigheden, translucente lagen en de vage reflectie van de toeschouwer die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft, verandert het, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als Belichaamd Denken. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke oefening van loslaten. Het is een bewuste losmaking van controle in de handeling. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst over aan het werk, waardoor het schilderij een op zichzelf staand “object” wordt dat pas volledig wordt onthuld als het af is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling—a patient waiting for what arrives “here and now.”

Het vasthouden van deze intenties gaat gepaard met een paar zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval endiscipline
Ik praat over “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar ze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop “iets te communiceren” door werken die ik meaningeloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen bewering, maar een toestand—a texture of light, een stille aanwezigheid, een voelbare stillheid.

Nostalgie voor het tegenwoordige moment
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar het is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onmaterialiseerbare noodzakelijke dingen” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inspanning en inspanningloze inspanning
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit zichzelf is voortgekomen.” Ik word aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In die geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele nog maar net is begonnen.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder pijn en meer kalmte—een informaliteit waarbij toeval geen breuk is, maar een stille mededader.

In de kern is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Kortom, dit is simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van een enkele zoektocht. Ik heb gemerkt dat een praktijk geworteld in stil paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, naar mijn overtuiging, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner