Alberto Carlos Ayala (XX) - Kelimutu

Het werk haalt inspiratie uit Kelimutu, een vulkanisch complex gelegen op het eiland Flores in Indonesië, bekend om zijn drie kratermeren met variabele en sterk contrasterende kleuren. De naam zelf combineert de termen “Keli” (berg) en “Mutu” (heet), en roept de ondergrondse vulkanische activiteit op die dit unieke landschap voedt. De tinten die de schildering kenmerken — rood, groen, turquoise, geel, roze, blauw en diepzwart — vinden hun oorsprong in het uitzonderlijke geochemische fenomeen dat Kelimutu tot een uniek verschijnsel maakt op het wereldtoneel van vulkanologie.
Volgens lokale tradities dragen de drie meren verschillende spirituele betekenissen. Het blauwe meer, Tiwu Nuwa Muri Koo Fai, wordt geassocieerd met de zielen van de jongeren; het rode meer, Tiwu Ata Polo, met de zielen van kwaadvalse overledenen; het witte meer, Tiwu Ata Mbupu, met de geesten van ouderen. De kleurovergangen van het water worden geïnterpreteerd als signalen van spirituele transformatie en elk jaar, op 14 augustus, komen de dorpsgemeenschappen rondom samen in de ritus Pati Ka, “voeden van de vooroudergeesten”, terwijl voedsel en tabak worden aangeboden in een processie die daad, herinnering en landschap verenigt.
Deze symbolische dimensie vertaalt zich op het schilderoppervlak als een gelaagde aanwezigheid van energieën. De witte ondergrond fungeert als actief vlak waarop opeenvolgende interventies worden aangebracht: overlappingen, uitvegen, richtingsafwijkingen en materiële compr essies. Elk teken bewaart het geheugen van de voorgaande passage en bouwt aan een sedimentatie die verwijst naar geologische processen van opbouw en transformatie.
Intense kleurscheidingen roepen de gelijktijdige aanwezigheid op van de drie kraterbekkens, vertaald naar een abstracte grammatica die de natuurlijke gegevens omzet in schilderkunstige spanning. Het rode brengt densiteit en warmte; groen en turquoise évoeren vloeibare diepte en chemische transformatie; geel en blauw komen naar voren als mineralenaccenten die onder de vliegwielige beweging door het veld gaan. De zwarte tekenen structureren de compositie als rooklijnen die de ruimte organiseren en het dynamische evenwicht ondersteunen.
De horizontale geel-rode band aan de onderkant concentreert de energie van het schilderij en fungeert als zwaartepuntas. Eromheen verspreidt zich het hele visuele systeem, waardoor een dynamiek ontstaat tussen stabiliteit en spanning die de veranderlijke aard van de verwijzingsvulkaan weerspiegelt.
Het werk maakt deel uit van een onderzoek naar de grote vulkanische systemen op de planeet, geïnterpreteerd als matrices van transformatie en archieven van geologische tijd, maar ook als plaatsen waar natuur en spirituele dimensie in elkaar verknoopt raken. Kleur fungeert als materia-tijd, door procesloze en voorouderlijke overtuigingen die blijven bestaan in het heden in schilderachtige taal te vertalen.
Het werk is op de achterkant gesigneerd en wordt geleverd met een echtheidscertificaat.
Voor materiële dichtheid, kleurspanningen en coherentie binnen een geologisch en symbolisch onderzoek, plaatste het werk zich natuurlijk in een verzamelaars- en institutioneel hoog segment.