Remo Squillantini (1920-1996) - Bordello

Remo Squillantini, nadat hij zich had toegelegd op het illustratorenwerk waarmee hij aan Italiaanse en buitenlandse uitgevers was verbonden, wijdde hij zich vanaf 1970 uitsluitend aan schilderkunst, waarbij hij een galerij van personages ontwikkelde die betrokken zijn bij de rituelen van het dagelijks leven en wiens ondeugden, gewoonten, zwakheden en conformismen hij benadrukt. Een eenvoudige en terughoudende man heeft vooral gesproken door middel van zijn steeds vaker gevraagde werken. Vaak wijdt hij zich aan ironische herinterpretaties van werken uit het verleden en ontwikkelt hij zijn eigen onderzoek naar thematische cycli: De zeven hoofdzonden, De zee, Het cabaret, Sinopieën uit de eerste jaren van de 20e eeuw.

De expressieve ironie van Squillantini ontvouwt zich krachtig in de voorstelling van de meest karakteristieke “types”, vaak verteld in contexten die de impressionisten, Cézanne of de Duitse expressionisten van de Neue Sachlichkeit, nauw aan het hart liggen.

Paolo Levi noemt een essay over Squillantini van Mino Maccari, waarin ook wordt gesteld dat de protagonisten van de schilderijen van Squillantini "de waardige erfgenamen zijn van de personages van Giuseppe Giusti"; om niet terug te gaan tot Giovenale zijn zijn werken bewaard in enkele Italiaanse openbare collecties.

Remo Squillantini olie op paneel 35x40 verkocht
Zonder lijst zodat het veilig kan worden verpakt gezien zijn waarde