Anton Kaestner - #274 - XL - " Dark Corner ".

Unieke pièce, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#274 - XL - "Donkere Hoek".

Acyrlique spray op een 3mm Perpex-plaat.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "meerdere lagen" waarvan de glanzende afwerking "glossy" nabij de toepassing van een hars uniek is.

Afmetingen : Inch 34,3 * 24,2 * 0,12 / 87 * 61,5 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Natura 514 Eiken (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een aanvullende prijs van 150€incl. btw.

Het werk is ondertekend aan de achterkant.
Een Certificaat van Echtheid gaat ermee mee.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende expositie - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, groeide ik op tussen de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn laat overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met ontelbare acrylverven in notitieboeken van A4 en daarna A3 - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen recht op je af komen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik trok me aanvankelijk aan niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en terwijl ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spiritueel materiaal omdat het resoneerde met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad om echt kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, liet ik me onderdompelen in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière, was kunst altijd een deel van mij, stilletjes onder de oppervlakte sudderend. Bijna dertig jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om uit de wereld te stappen en me op mijn innerlijk te richten.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en authentieke ervaringen kan beleven. Door mijn kunst heb ik altijd gehoopt anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid aan te bieden, een kans om de wereld vanuit een andere hoek te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik heb mijn studio in Parijs gevestigd en begonnen mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière en, tot mijn verrassing, kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een vrijstaande biechtstoel in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een kenmerkende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metallische pigmenten en spuitverf op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een licht, glad, glanzend en soms breekbaar oppervlak. Dit proces verhindert dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “ruimtevretende experimenten” -alles kan- toe om het resultaat te sturen, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen bepaalt toeval nooit de beslissingen; höchstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote mate van discipline. Deze aanpak die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit krijgt: ik ben blij wanneer ik “onveranderlijke noodzakelijke dingen” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak doelbewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische opvatting”, maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van realiteit, van diens zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een onderdeel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten van zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen rede van bestaan, geen eind, geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en de helderheid van gebrandschrijn kan oproepen, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een glanzende huid waardoor je de eigen silhouet kunt zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk werkt als een discreete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, ook van de ontbrekende delen, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabije kijk” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel” de kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw creations is een confrontatie met mijn grenzen, me aansporend om mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse vaardigheid, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken te stimuleren, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij onze aanwezigheid niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk verdubbelt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht dragen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—sprankelende velden van kleur en licht in plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en wel overwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te laten hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om weg te stappen van decoderen, en naar een directer soort kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het bestaan” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om te interpreteren dan een stil evenement om gevoeld te worden— gevormd door verschoven licht, translucente lagen, en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, leeft het stuk, het verandert, het ziet.

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Belichaamde Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste release van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst prijs, waardoor het schilderij een op zichzelf staand “object” wordt, volledig onthuld pas als het af is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling—een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties zijn enkele zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek van “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar deze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur wordt met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een staat—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare kalmte.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar zij is vreemd gericht op het nu: een verlangen naar de “onveranderlijke noodzakelijke dingen” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “van zichzelf is ontstaan.” Ik word aangetrokken tot wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik gaan geloven dat “het tijdperk van het informele nog maar net begonnen is.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, zij het misschien met minder angst en meer kalmte—een informaliteit waarbij toeval geen ruptuur is, maar een stille medewerker.

In de kern is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring eerder dan intellectuele conceptualisatie. De bescheiden schaal die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, niet veel vertoon.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van een enkele zoektocht. Ik heb gemerkt dat een praktijk geworteld in rustige paradox geen fragiel karakter hoeft te hebben. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner