Anton Kaestner - #295 - XL - " Dark Corner ".

Unieke parel, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#295 - XL - " Mirror #1 ".

Acrylspray op een 3 mm Perpex-plaat.
Dit doek is geen afdruk. Het betreft een origineel werk in meerdere lagen met een glanzende “glossy” afwerking die doet denken aan een harslaag en uniek is.

Afmetingen : Inch 34,3 * 24,2 * 0,12 / 87 * 61,5 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit doek wordt zonder lijst geleverd.
Luxe lijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Natura 514 Eik (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van 150€TTC.

Het werk is van achteren gesigneerd.
Een Certificaat van Echtheid gaat ermee mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitsers schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken zijn in heel Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende expo - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid tussen de natuurlijke schoonheid en de culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd gewaardeerd in mijn familie, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote doeken recht op je af komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik voelde me aanvankelijk aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen die resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Het pad om echt kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.
Meer dan drie decennia lang heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in lokale kunstscene en maakte ik contact met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière, maakte kunst altijd deel uit van mij, zacht pruttelend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij – een manier om vrij te breken van de wereld en naar mijn innerlijk te keren.

Ik vond altijd grote voldoening in schilderen. Elke nieuwe werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen altijd een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensioen uit mijn zakelijke carrière, wijdde ik mij volledig aan schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en wijdde mij volledig aan mijn kunst. Tegen eind 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière en tot mijn verrassing kreeg mijn werk snel erkenning, vond onderdak in particuliere collecties door heel Europa, met name in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuist ik naar een grotere studio in een leeg zusterschap/ sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een eigenzinnige benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metallische pigmenten en spuitbusjes op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces – iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” -alles kan- leiden tot het uiteindelijke resultaat, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor onthulling en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk tentoongesteld wordt. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval vragen; zinvolle “toevallingen” zijn alleen mogelijk met een grote disciplinering. Deze aanpak die resoneert met het revealerings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties en geven elk werk een “ascetische” kwaliteit: ik ben gelukkig wanneer ik herken wat onontbeerlijke noodzakelijkheid is, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische conceptie” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuele bezitstelling”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een deel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle voorwerpen zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van glas-in-lood oproept, blijft het grotendeels abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glimmende huid waardoor je iemands silhouet kunt zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist slechts empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabije” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” de toeschouwers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het doorlopende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me dwingt mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vak, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat die geen ons meer nodig heeft. De tijd van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk verdiept de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, streef ik naar werk dat niet gedefinieerd wordt door prominente aanwezigheid, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en doelbewuste zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd betekenis. Door de werken te omschrijven als “zonder object” en te laten gelden dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik voorzichtig de verwachting van narratief los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van coderen en naar een meer directe manier van kijken te gaan.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy of Lived Experience. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het bestaan” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen — gevormd door verschuivend licht, translucente lagen en de zwakke reflectie van de toeschouwer die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft, het verandert, het ziet”.

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als belichaamde gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden, maar vergeef het eindresultaat, waardoor het schilderij een zelfstandig “object op zichzelf” wordt dat pas volledig wordt onthuld als het af is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling – een geduldige wachttijd voor wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele zachtaardige paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek van “zinvolle ‘toevalligheden’”, maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is zorgvuldig opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop iets te communiceren door middel van werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen verklaring, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare rust.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie huivert in het werk, maar is curieus gericht op het nu: een verlangen naar de “onontbindbare noodzakelijkheid” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Moeiteloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen vrije wil is ontstaan”. Ik ben aangetrokken tot wat volkomen onontkoombaar voelt.
In deze geest ben ik gaan geloven dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder ellende en meer kalmte — een informalisme waarin toeval geen breuk is, maar een stille medeplichtige.

In wezen is het een zoektocht naar “le vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. Het bescheiden formaat dat ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit te stimuleren, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit gewoon het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van één gezamenlijke zoektocht. Ik heb gemerkt dat een op stilte gebaseerde praktijk niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen een bron van veerkracht worden, geloof ik.

Anton Kaestner