Anton Kaestner - #340 - L - " Dust #2 ".

Uniek werk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de werkplaats.
#340 - L - " Dust #2 ".

Spuitverf op plexi plaat van 3 mm.
Transparenties op print.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "multi-layer" waarvan de glanzende afwerking "glossy" nabij de toepassing van een hars uniek is.

Afmetingen : Inch 21,1 * 17,3 * 0,12 / 53,5 * 44 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Lijst van kwaliteitsmerk Nielsen (Duitsland) in aluminium, referentie 34 Natura 514 Eik (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een aanvullende prijs van 110€ TTC.

Het werk is op de achterzijde gesigneerd.
Een Echtheidscertificaat gaat vergezeld.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een Zwitsers schilder, beeldhouwer en auteur, woonachtig in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en artiest, wiens invloed de vonk heeft geplant voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylics in A4- en vervolgens A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen je ogen recht in de ziel treffen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Eerst trok figuratieve schilderkunst mij niet aan en juist abstract expressionisme.
Met de tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen die resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

De weg naar werkelijk kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.
Ruim drie decennia lang volgde ik een internationale zakelijke carrière die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook kwam, ik dompelde me onder in de lokale kunstscènes en ging ik in op de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder het oppervlak. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij – een manier om uit de wereld te breken en me op mijn innerlijk te richten.

Ik heb altijd veel voldoening gevonden in schilderen. Elke nieuwe werk is een reis waarbij ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na het verlaten van mijn zakelijke carrière, wijdde ik mij volledig aan schilderen. Ik richtte mijn studio op in Parijs en begon mij volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière, en tot mijn verrassing kreeg mijn werk snel erkenning, met privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende aanpak van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metalen pigmenten en sprays op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms breekbare ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk zie tijdens de ontwikkeling. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles mag om de rede kort te sluiten! - het verloop, de lagen en spiegelingen die ik creëer sturen, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalstreffers” zijn alleen mogelijk met een grote dosis discipline. Deze benadering, die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie, is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit krijgt: ik ben blij wanneer ik herken wat irreduceerbare noodzakelijkheden zijn, d.w.z. wat we te zien zullen krijgen wanneer we stil en licht blijven.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische opvatting”, maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuele possessie”, maar uitbreiding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar het “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd onderdeel is van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten, zijn ze op zichzelf staande objecten. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn zoals dingen, bomen, dieren, mannen of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einddoel of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van gebrande glas opwekt, blijven ze vrijwel volledig abstrakt. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glinsterende huid waar men de eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet, spiegelend apparaat: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabewondering” - een detail van een schilderij is een heel nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” de kijkers aanzetten tot een introspectieve reis.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg haal ik voldoening uit het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elke nieuwe creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die mij aanspoort om mijn vaardigheden te verfijnen en verder te ontdekken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vak, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij geen van ons meer nodig heeft. Het tijdperk van het informele staat nog maar aan het begin.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "Het dagelijkse praktijk verdubbelt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik naar werk dat niet gedefinieerd wordt door hoogtepunten, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie afgestelde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd Betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te laten zien dat ze ”noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik de verwachting van verhalendheid zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen en eerder naar een directer soort kijken te gaan.

Dit leidt tot de tweede intentie: Primacy of Lived Experience. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een "ervaring van zijn" te plaatsen. Het werk wordt minder een voorwerp om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis die gevoeld moet worden—vormgegeven door schijnsel van licht, doorschijnende lagen en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “het werk leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als embodied Thought. Schilderen aan de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle bij het maken. Ik stel omstandigheden, maar geef de uitkomst over, waardoor het schilderij wordt wat ik noem een onafhankelijk “object van zichzelf,” volledig onthuld alleen wanneer het voltooid is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling—een geduldige wachttijd voor wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties worden ondersteund door een paar zachtaardige paradoxen die het werk dragen:

Kans en Discipline
Ik spreek over “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Kans is een verwelkomde gast, maar de structuur is zorgvuldig opgebouwd.

Communicatie Zonder Bericht
Ik hoop “iets te communiceren” via werken die ik meaningless noem. Misschien is wat gedeeld wordt niet een verklaring, maar een staat—a texture of light, een stille aanwezigheid, een voelbare stilte.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk, maar het is curios gericht op het nu: een verlangen naar de “onveranderlijke noodzakelijke” die men vindt in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.

Inspanning en Inspanningloosheid

Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen beweging is ontstaan.” Ik ben aangetrokken tot wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest heb ik het gevoel gekregen dat “het tijdperk van het informele nog maar net begonnen is.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder angustie en meer rust—een informality waarbij kans geen breuk is, maar een stille medeplichtige.

Het ligt in het hart van een zoektocht naar "le vif"—de levendige kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, niet spektakel.

Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar onderdelen van een enkel streven. Ik heb gemerkt dat een praktijk die is geworteld in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner