sylvain barberot - Skull #2

Gietwerk van een menselijk schedel gemaakt van epoxyhars en bedekt met 24-karaats bladgoud.

Hier en in deze werken is de tijd bevroren door het gebruik van de schedel als tijdloze, onveranderlijke en bevroren ondersteuning. De temporaliteiten zien elkaar tegemoet en de duisternis van het beeld dat men van de dood heeft buigt voor de glans van het bladgoud die het licht weerspiegelt door zijn schittering.

Een kunstwerk is per definitie een vanitas. Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zich te objectiveren om aan de tijd te ontsnappen en reageert op de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet gefixeerd; het blijft komen en verankert zich nooit in een oneindigheid. Zijn verdwijning is zijn enige toevlucht.

Internationale kunstenaar wiens werk berust op de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid.
Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Echter, terwijl onze cultuur poogt de geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik me in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, zelfs uit te wissen. Grote onderneming is het oefenen van het vergeten…
Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, ja, behoeftig. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En als de anamnese uit het Grieks komt en de terugkeer van het geheugen betekent, jaag ik ernaar om er beter afstand van te nemen.