Sylvain Barberot - Skull

Een afdruk van een menselijk schedel, vervaardigd uit papier en gecoat met epoxyhars. Hij wordt aan de muur bevestigd met behulp van twee spijkers en twee magneten.

In dit werk lijkt de tijd stilgezet door het gebruik van de schedel als tijdloze, onveranderlijke en bevroren ondersteuning; de huid die het bedekt lijkt echter te blijven stromen zonder ophouden. De temporaliteiten botsen en de duisternis van het beeld dat men van de dood vormt.

Een kunstwerk is in wezen een vergankelijke ijdelheid. Het weerspiegelt de wens van de kunstenaar om zich te objectiveren om aan tijd te ontsnappen en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet gefixeerd; het blijft komen, zonder ooit te verankeren in een oneindigheid. Zijn verdwijnen is zijn enige toevlucht.

Internationale kunstenaar wiens werk berust op de dichotomie tussen geheugen en vergeten. De herinnering is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Echter, terwijl onze cultuur zich inspant het verhaal met beitel te graveren, zet ik mezelf aan tot het inhiberen, desestructureren, ja zelfs het uitwissen van mijn eigen geheugen. Een enorme onderneming is de oefening van het vergeten…
Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waar het van afhankelijk is, ja het behoeftig is. Het bouwt het op, modelleert het en verandert het. En hoewel anamnesis uit het Grieks vertaald lijkt als het terughalen van herinneringen, jaag ik ernaar ze te achterhalen om er beter afstand van te nemen.