Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek. Het werk is verrijkt met een plexiglazen vitrine.

Dit werk sluit aan bij de dialoog met de radicale monochromie van Bernard Aubertin, en interpreteert diens taal opnieuw door middel van industrieel materiaal. Het absolute rood – een identiteitskleur die totaliseert – is hier niet alleen oppervlak, maar een energieveld. Zoals bij Aubertin wordt het monochroom een mentaal ruimtelijk veld, pure spanning, spirituele vibratie. Echter, in plaats van vuur en verbranding treffen we de schroef aan: een mechanisch, modulair, serieel element. De schroeven rijzen op vanaf het vlak als een dynamisch patroon, scheppend een visueel ritme dat de tweedimensionaliteit doorbreekt en het rood omzet in een gebied doorkruist door krachten. Als Aubertin de materie verbrande om haar essentie vrij te geven, wordt hier de materie geschroefd, doorgedrongen, opgebouwd. Het is een tegengesteld maar conceptueel verwant gebaar: een radicaal optreden op het monochroom. De transparante vitrine houdt het werk geïsoleerd en beschermt het, waardoor het een hedendaagse relikwie wordt. Het rood is niet alleen kleur, maar een onderdompende ervaring; het is niet alleen oppervlak, maar spanning tussen orde en impuls, tussen mechanische controle en emotionele vibratie.

In dit perspectief fungeert het werk als een evolutie van de monocromie: van vuur naar schroef, van destructieve energie naar constructieve energie, terwijl de absolute kracht van het rood onaangetast blijft.

Deze werken van deze hedendaagse kunstenaar vallen in de lijn van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, en roepen voor visuele taal en culturele impact het werk op van grote namen zoals Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.

Tegelijkertijd gaat het artistieke onderzoek in dialoog met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijde design, en roept het heilige symbolen en merken aan die wereldwijd herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

De werken zijn geen replicas noch officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt in een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumentisme weerspiegelt, van de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object.

Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op grote iconische merken, terwijl ze toch een sterke autonome artistieke identiteit behouden.