Sylvain Barberot - Suspended spaces

Dit werk is een afgietsel van mijn borstbeeld, gemaakt van polyurethaan schuim en bedekt met een zwart doek van stof. Het verwijst naar de Italiaanse beeldhouwkunst van het einde van de 18e eeuw. Deze werken, vaak in marmer, tonen volledig omhulde vrouwelijke lichamen met een ontstellende precisie.
Een kunstwerk is in essentie een ijdelheid. Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zich te objectiveren om de tijd te overleven en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurg. Het geheugen is niet gefixeerd; het blijft komen en gaan, zonder ooit verankerd te raken in een eindeloosheid. Zijn verdwijning is zijn enige toevlucht.

Internationale kunstenaar wiens werk steunt op de dichotomie die bestaat tussen geheugen en vergetelheid.
De herinnering is naar mijn overtuiging het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Echter, terwijl onze cultuur voortdurend probeert de geschiedenis met een beitel te graveren, zet ik me in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, zelfs uit te wissen. Een enorme onderneming is de oefening van het vergeten…
Het lichaam is slechts het draagvlak van dit geheugen waar het van afhankelijk is, ja, het heeft het nodig. Het bouwt het op, vormt het en verandert het. En als de anamnese uit het Grieks vertaald kan worden als de terugkeer van het geheugen, dan jaag ik ernaar om er beter afstand van te nemen.