Pierre Touré Cuq - Pyrame

Geboren in Biarritz in 1999, in 2023 van Villa Arson (Nice) en laureaat van de Marguerite en Méthode Keskar-prijs 2023. Pierre Touré Cuq woont en werkt in Parijs.

Bij Pierre Touré Cuq functioneert het symbool als een actieve spanning: het wordt materiaal om te misleiden, te ontladen, opnieuw op te laden. Het geheel van het werk is verankerd in een reflectie over de manier waarop vormen, of ze nu voortkomen uit een oud erfgoed of uit een hedendaagse woordenschat, verhalen kristalliseren die opdrogen om te wankelen. Vals, messen, stedelijke paaltjes, parfums, beperkende dispositieven: evenveel sculpturale elementen die een iconografie van macht en geweld heractiveren, volgens een logica van ambiguïteit en interpretatieve porositeit. De relatie tot symbolen put onder meer uit het erfgoed van de Grieks-Romeinse beeldhouwkunst, waarvan de codes van autoriteit, bevroren schoonheid en glorificatie van oorlogsheldhaftigheid opzettelijk worden verdraaid. In navolging van antieke sculpturen schrijven de werken zich in een fysieke relatie met het lichaam van de toeschouwer. Maar waar de fixiteit van het ideaal reageert op instabiliteit, spleet, onheil. Het staal vervangt marmer; de lijnen raken geplet, wankelen, worden soms dreigend, als getuigen van een heden dat schopt in plaats van relieken van een triomfantelijk verleden. Geen directe vertelling wordt opgelegd: enkel suggesties ontstaan. Elke proposition opent een interpretatieruimte. Daar projecteert de toeschouwer zijn conflicten, zijn verhalen, zijn verbeeldingen. Wat er dan gebeurt, is een artistieke daad geworden die een teken van symbolische spanning vormt tussen collectief geheugen, politiek van het lichaam en subjectiviteiten in verzet. Geen bedoeling om te illustreren, maar wel om te onderzoeken: wat blijft er vandaag over van de symbolische macht van vormen? Wat kan sculptuur nog betekenen in een wereld verzadigd met beelden? Misschien dit: dwingt om anders naar tekenen te kijken dan ze vastleggen, en brengt er twijfel weer in.

Beschrijving van het werk
—————————————

Dit lemmet draagt een naam « Pyrame », ter verwijzing naar de mythe van Phaedra? of Pyrame en Thisbé, verteld in De Metamorphosen van Ovidius. Dit tweesnijdende lemmet, ondersteund door doornstruiken, dwingt de persoon die het zou gebruiken om te verwonden zichzelf te verwonden. Het symboliseert de passie die enkele van onze relaties kan verteren en verwijst naar destructieve dynamieken die zich in die relaties kunnen nestelen.