M. Perone (1982) - Il bacio della volpe

Titel: De kus van de Vos

Het olieverfschilderij op doek (cm 40×30), onderaan rechts gesigneerd M. Perone, presenteert zich als een werk van verfijnde figuratieve gevoeligheid van hedendaagse kunst, met een magie-realistische inslag en een zachte, sprookjesachtige sfeer.

In het centrum van de compositie domineert een vrouwelijke figuur van etherische schoonheid, een jonge vrouw met lang vuurrode haren – een warme, koperachtige en stralende roodtint – die in zachte, ronde golven over haar schouders en rug vallen, bijna water aanraakend. Het gezicht, in profiel zacht en verdiept, is met zachtheid naar beneden geneigd: de ogen halfgesloten in een uitdrukking van intieme tederheid, de lippen licht gespreid raken, in een zachte en eerbiedige kus, de scherpe puntige snuit van een rode vos.

De vos, met een levendige, roodachtig-olijfgouden vacht die moeiteloos is weergegeven met vloeiende en zekere penseelstreken, komt gedeeltelijk omhoog uit stilstaand water; de snuit reikt omhoog, de donkerbruine en glanzende ogen richten zich vol vertrouwen, bijna medeplichtig, op het meisje. De zwarte punt van de neusje raakt de lippen van de jonge vrouw in een intieme en symbolische aanraking, terwijl een voorpoot de kin van haar liefkozend streelt, waarmee een stille, onzichtbare band tussen hen wordt bekrachtigd.

De vrouw is tot aan de borst ondergedompeld in een donkerwateroppervlak dat weerspiegeld wordt, bezaaid met gezwollen waterlelies: de pure witte bloembladen met gouden hartjes openen zich op de voorgrond en op de achtergrond, waardoor ronde, heldere ritmes ontstaan die contrasteren met het diepe, donkergroene en dichte omringende groen. De ronde, glanzende leliesbladeren drijven vooraan, terwijl dunne, lange stelen verticaal uit de diepte opduiken, verweven met donkere rietstengels en riet die de ruimte achter de rug afsluiten en een gevoel van besloten intimiteit oproepen, bijna een verborgen nest.

Het licht is zacht, schemerig, van groen-goud dat door een dichte gordijn van bladeren en takken filtert en op de achtergrond te zien is: het creëert schitteringen op het stilstaande water, doet koperachtige glans op het haar en de vacht van de vos ontstaan, en vormt met tedere aanraking de vormen van het vrouwelijk lichaam dat gehuld is in een diafaan, bijna transparant vel, dat op het water zelf lijkt samen te vallen, en zo een mythische fusie suggereert tussen menselijk, dierlijk en natuurlijk element.

Het palet wordt gedomineerd door diepe en smaragdgroene tinten, warme en intense roodtinten, heldere witte van de waterlelies en pale gouden accenten in de harten van de bloemen en in de reflecties. De schilderkunst is glad maar niet gelikt, met een zware en fluwelige materie die de tastbare sensatie geeft van koel water, het zijdeachtige vachtje, en de diafane huid.