V. Altieri (1977) - L’attraversamento notturno

Titel:
Kunstenares: V. Altieri
Techniek: Olie op panel
Afmetingen: 30x50 cm

Het olieverfschilderij op paneel van cm 30×50 door V. Altieri presenteert zich als een nachtelijke compositie met een grote evocatieve kracht, die zweeft tussen geometrische abstractie en een droomachtige visie op het urbane‑arcaïsche landschap.
Domineren de scène pure, gestileerde architectonische volumes die een kleine, intieme borg vormen, bijna op het waterrand geborgen. De woningen – wit, grijs, oker, met rode, blauwe en okerkleuren daken – rijzen op in fundamentele vormen, teruggebracht tot geometrische solidi: rechthoeken, trapezia, bijna onduidelijke parallelepipeden met vertikale vensters in zwart die het ritme markeren als stille pauzes. Geen decoratieve details verstoren de formale synthese; elk element is een vlak kleurnoot, met precisie aangebracht als keramische staaltjes.
In het midden van de compositie staat een massieve brug centraal, eveneens ontleed tot klare geometrische vlakken: cirkelvormige en ovale bogen weerspiegelen zich symmetrisch in het onderliggende vloeibare oppervlak, waardoor een weerspiegelend beeld ontstaat dat tegelijkertijd verdubbelt en de werkelijkheid vervormt in een soort ondersteboven wereld. De reflectie is niet mimetisch: de kleuren keren gedeeltelijk om, de vormen rekken en verkorten volgens een droomachtige, bijna metafysische perspectieflogica, waardoor het gevoel van onwerkelijke rust wordt benadrukt.
De waterlijn, horizontaal en spiegelend, verdeelt het schilderij duidelijk in twee registers: erboven komt het dorp tevoorschijn tegen de diepe zwartheid van de nacht, met een grote maanvormige witte‑zilveren schijf; eronder versmelt de reflectie met de gele-oranje oever op de voorgrond, wat een warme cromatische continuüm creëert dat contrasteert met de koude nacht erboven.
De vegetatie – bomen en heuvels – is gereduceerd tot pure kegels en halfronden van intense kleur: heldergroen, okerbruin, diep paars, gebrand oranje. Deze natuuruitingen, even geometrisch als de architectuur, lijken bijna kristallen of mineraliseerde plantvormen, en dragen bij aan de sfeer van temporele suspension.
Een heel klein, eenzame menselijke figuur, teruggebracht tot een zwarte verticale silhouet, loopt langzaam over de brug: zijn minimale aanwezigheid versterkt het gevoel van uitgestrektheid en van contemplatieve stilte die de hele obra doordringt.
Het palet is afgestemd op sterke maar harmonische contrasten: het fluwelige zwart van de nachtelijke achtergrond laat de verzadigde en zuivere kleuren van de bouw- en natuurmassa’s op springen; het heldere gele van de voorgrondrand fungeert als een warme coulisse die de blik verwelkt en naar het reflecterende hart van de compositie leidt.
Het geheel ademt een archeïsche rust en tegelijk moderniteit, een evenwicht tussen herinneringen aan mediterrane landschappen en een geometrische gevoeligheid die zowel aan het synthetische kubisme doet denken als aan bepaalde dechirichiaanse sferen, gefilterd door een hedendaags, lirisch en kleurrijk gevoeligheidsvast.