Anton Kaestner - #188 - S - " Backwash 1 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de werkplaats.
#188 - S - "Backwash 1".

Spuitacryl op 3 mm Plexiglasplaat.
Dit doek is geen afdruk. Het betreft een originele werken van meerdere lagen met een glanzende afwerking die lijkt op het aanbrengen van een hars, en die uniek is.

Afmetingen : Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Natura Wit of Mat Zilver (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een bijkomende prijs van 70€ incl. btw.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een Certificaat van Authenticiteit wordt meegeleverd.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylverfjes in notitieboeken A4 en later A3 — ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen je recht aankomen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk trok ik mij aan tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen die resoneerden met mijn verkenning van het menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Echter was de weg naar echt kunstenaar zijn niet onmiddellijk.

Meer dan drie decennia lang heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Oost-Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en zocht ik de creatieve energie van elke plek op.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd een deel van mij uit, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna dertig jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om vrij te breken van de wereld en me op mijn innerlijke zelf te richten.

Ik heb altijd immense voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan meebeleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen oprechte ontmoetingen met schoonheid te bieden, een mogelijkheid om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering van mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik richtte mijn studio op in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière, en tot mijn verrassing kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Kunstzinnig CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, afgeweken van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metalen pigmenten en sprays op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk al ziet ontstaan. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles kan om reden te kortsluiten! - het resultaat, de lagen en spiegels effecten die ik creëer sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt geëxposeerd. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn beelden bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een ascetische kwaliteit behoudt: ik ben tevreden wanneer ik “ongechanneerde noodzakelijke dingen” herken, oftewel wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “gevoel” noch “theoretische voorstelling” maar ervaring van bestaan. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar het verbreden van het bewustzijn en het verkennen van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar "leven in het hart van het leven", naar wat Alain Damasio "le vif" noemt. Hoewel nostalgie altijd een onderdeel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle voorwerpen, zijn ze voorwerpen op zich. Daarmee hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en het licht van gebrandschilderd glas oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderij een glinsterende huid waardoor men iemands eigen silhouet kan waarnemen, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de dialoog tussen “details voor de nabije kijk” - een detail van een schilderij is een geheel nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” de kijkers aanmoedigen om op hun eigen introspectieve reizen te gaan.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Gewoonlijk vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me dwingt mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk verdubbelt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm gelijkwaardige onderdelen zijn, probeer ik werk te creëren dat niet gedefinieerd wordt door prominentie maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — schijnbaar velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware foco minder in het eindbeeld dan in de stille wisselwerking van gedachte en proces waardoor het kan ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op één lijn liggende intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit Aanverantwoord meaning. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te laten hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om weg te stappen van decoderen, en eerder te richten op een directer soort kijken.

Dit leidt naar de tweede bedoeling: de Primair van Ervaring wegens Leven. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een "ervaring van zijn" te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een rustig evenement om gevoeld te worden — gevormd door verschuivende licht, translucente lagen en de vage reflectie van de toeschouwer die in zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, leeft het stuk, het verandert, het ziet.

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als Belichaamde Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback werken, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste loslaten van controle bij het maakproces. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst over, waardoor het schilderij wordt wat ik een onafhankelijk “object op zich” noem, volledig onthuld alleen wanneer voltooid. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling — een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties worden ondersteund door enkele zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discpline
Ik spreek over “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te ‘communiceren’ door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare kalmte.

nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar het is curios gericht op het nu: een verlangen naar de “ongekozen noodzakelijke” die gevonden worden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inspannings- en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit zichzelf is voortgekomen.” Ik treed aan wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik gaan voelen dat “het tijdperk van het informele nog maar net begonnen is.” Mijn praktijk is schuldbewust jegens de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder pijn en meer rust — een informaliteit waar toeval geen ruptuur is, maar een stille medewerker.

In de kern is er een zoeken naar "le vif" — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. Het bescheiden formaat dat ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van één zoektocht. Ik heb gemerkt dat een praktijk die rust op stille paradox geen fragiel is. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, naar mijn overtuiging, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner