Baptiste Laurent - Boat Cementery Chess

"Boat Cementery Chess", 2019 , waterverf, Chinese inkt, posca op papier, 130x130cm
gesigneerd aan de achterzijde, verzonden gerold

Baptiste Laurent (1980, Nantes) is een beeldend kunstenaar die woont en werkt
in Madrid en Parijs.
Hij heeft geëxposeerd in diverse artistieke en culturele instellingen,
waaronder het Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Zijn traditionele media is schilderkunst, maar hij werkt ook met beeldhouwkunst
en ontwikkelt projecten met een sterke literaire, sociale en
antropologische component.
In zijn nieuwste publicaties en tentoonstellingen, "Conversaciones y
puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" en "Exit",
heeft hij herhaaldelijk geëxperimenteerd met collaboratief creatief werk
met andere beeldende kunstenaars en literaire auteurs.
Als een anti-academische en eclectische kunstenaar houdt hij ervan
picturale stijlen te synthetiseren, schommelend tussen neo-figuratieve
vertelling, grafische schilderkunst en expressionistische abstractie.
Stichter van het 'Latolier' gedeelde atelier in de wijk Usera in Madrid, leidt hij
een dynamische gemeenschap van Spaanse en internationale beeldende kunstenaars.

(En)tropicos serie/
Dagen herhalen zich. Een paar maanden geleden hebben we een atypisch moment meegemaakt. Onze ruimte is klein en de tijd is lang. We werden overweldigd door het gebrek aan tijd, maar nu worden we verrast door het overschot. Een introspectieve gebaar, een nieuw horizon, waar we
onze verbeelding benaderen. De perplexiteit van verandering, een
ongekende kreet roept "wat nu?"
Baptiste gebruikt dit dystopische panorama om
een andere dageraad te creëren, een nieuw ochtendgloren. De constructie van deze
schilderijen vloeit voort uit een behoefte om het landschap te vernieuwen,
uit een verlangen naar vergeten natuur. Om het opnieuw te ontdekken, om het
eens te laten rijzen.
De prikkel voor deze symbiose ligt terug te vinden in het
verhaal van de antropoloog en grondlegger van
structureel denken, Claude Lévi-Strauss: in 1935 trok Lévi-Strauss eropuit op zoek naar een authentiek, puur Brazilië, begiftigd
met een wilde energie en een bijzondere aard.
De auteur van "Tristes Tropiques" had gedeeltelijk aan zijn verwachtingen van de reis voldaan. Zijn verontrusting wordt
voorgelegd in een fragment tekst met profetische nuansen: "Over enkele honderden jaren, op dezelfde plaats,
zal een andere reiziger, net zo wanhopig als ik, het verdwijnen betreuren
van wat ik had kunnen zien en wat mij ontglipte". Slachtoffer van een dubbele ziekte, alles wat ik
zie doet me pijn, en ik verwijt mezelf onverbiddelijk dat ik niet hard genoeg heb gekeken.
Als een reiziger brengen Baptiste's (en)tropische doeken hem naar een plek waar hij zijn vitaliteit opnieuw kan ontdekken.
Misschien bestaan deze soorten niet, misschien hebben deze idyllische landschappen nooit bestaan. Maar het raam
dat Baptiste opent laat de lucht binnen die we vandaag niet langer kunnen
ademen. Baptiste biedt ons een utopie; door zijn gebaren stelt hij een paradigmaverschuiving voor, een mogelijke
ecologie. Voor de Grieken had het woord entropie twee betekenissen: evolutie en transformatie. Voor natuurkundigen
is het een maat voor de wanorde van een systeem. Het identificeren van wanorde, het transformeren ervan.