Bachibouzouk (1977) - Invader vs Banksy

Prachtig werk van de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk.

Oranje/Groene Versie 1/20

In deze serie speelt de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk met het geschiedenis van de kunst als een te nieuwsgierig kind dat een museum en een spuitbus verf in handen heeft gekregen. Door middel van deze “Tomato Soup Can” orkestreert hij een vrolijk onwaarschijnlijke botsing tussen drie reuzen van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Invader. Een pop-, stedelijk en klinisch tricentrisme, tot een mist van spuitbussen geplet, zoals alleen Bachibouzouk dat kan doen.

Het vertrekpunt is uiteraard de Banksy-posters, zelf al een knipoog (of een knipoog van de knipoog) naar de iconische Campbell’s Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk glijdt erin als de vierde musketier, maar gewapend niet met een zwaard, maar met Invader. Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken die niemand als interlocutor nodig had… en toch, samen, beginnen ze te praten, luid, en zelfs te lachen.

De spuitbussen, zorgvuldig gekozen in een levendig palet, treden in verweer tegen de te brave erfenis van de ateliers. Elke kleur lijkt te verklaren: “En wat als hedendaagse kunst het serieus nemen drie minuutjes zou stoppen?”
Maar achter het humor schuilt een echte gedachte: Bachibouzouk vraagt naar de repetitie van industriële iconen in de kunstwereld. Wat wordt er van een symbool als het gekopieerd wordt, dan nog eens de kopie gekopieerd wordt, en vervolgens de referenties zelf al gedateerd zijn? Misschien iets eerlijkers: een werk dat accepteert dat het niet geboren is op zichzelf, maar in een cultureel geroezemoes, een carnaval van beelden en omzettingen.

Door deze lagen van referenties te stapelen, transformeert de kunstenaar het blikje — een alledaags object, symbool van consumptie, popfetisj — in een metafoor voor ons tijdperk waarin alles al gezien, geremixt en gedateerd is… en toch, dankzij een enkele handeling (en enkele goede spuitbussen), gebeurt er iets nieuws. Een beetje alsof, door in een museum van spiegels te draaien, men uiteindelijk zijn eigen weerspiegeling begint te zien.

Met heel wat geest, een vleugje onbeschaamdheid en een vrolijke helderheid herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar toch een spel. En in dit spel zijn zijn Tomato Soup Can de stukken die alle sloten doen springen.