Anton Kaestner - #197 - S - " Backwash 2 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#197 - S - "Backwash 2".
Een mooi klein doek dat vorig jaar in Australië is geweest.

Acrylique in spray op een 3 mm plexiglasplaat.
Dit werk is geen afdruk. Het betreft een origineel werk "multi-layers" met een glanzende afwerking die lijkt op een resin-applicatie en uniek is.

Afmetingen : Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit doek wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitsframe van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Natura Blanc of Mat Zilver (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een extra bedrag van 70€ incl. btw.

Het werk is ondertekend aan de achterzijde.
Een Certificaat van Authenticiteit gaat ermee mee.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een schilder, beeldhouwer en auteur uit Zwitserland, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en selectie op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn onlangs overleden grootvader, een vakman & kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylverven in A4- en vervolgens A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen je direct aanspreken, overweldigend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk voelde ik mij aangetrokken tot non-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn zoektocht naar het bestaan van de mens en de diepere waarheden van de natuur en het leven.

De weg om echt een kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld heeft gebracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook naartoe ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstgemeenschappen en zocht ik de creatieve energie van elke plek op.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière was kunst altijd een deel van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om uit de wereld te ontsnappen en mij op mijn innerlijk te richten.

Ik heb altijd veel voldoening gevonden in schilderen. Elke nieuwe werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na het pensioen van mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen toegelegd. Ik heb mijn atelier in Parijs gevestigd en ben me volledig aan mijn kunst gaan wijden. Eind 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met schilderijen in privécollecties door heel Europa, met name in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een onbebouwde sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistieke CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, presenteerde een onderscheidende benadering van kunst, verwijderd van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metalen pigmenten en spuitbussen op de achterkant van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms kwetsbare oppervlakte. Dit proces voorkomt dat ik de werken al ziet terwijl ze ontstaan. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” -alles mag om de rede te kortsluiten!- het resultaat, de lagen & spiegelingen die ik creëer, sturen, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een groot disclipline. Deze aanpak die resoneert met het revelatie-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarde van de compositie wordt verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit behoudt: ik ben blij wanneer ik “onveranderlijke noodzakelijkheden” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak doelbewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische conceptie” maar ervaring van zijn. Noch “snel verbruik” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een deel van mijn werk is, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind of doel hebben. Terwijl mijn werk soms de transparantie en luminositeit van glas-in-lood oproept, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien biedt plexiglas de schilderkunst een glinsterende huid waardoor men iemands silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, ook van de ontbrekende delen, vereist enkel empathie. Hopelijk zal de spanning tussen “details voor dichtbij” - een detail van een schilderij is een compleet nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me dwingt mijn vaardigheden te verfijnen en verder te onderzoeken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: “De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, streef ik naar werk dat niet wordt gedefinieerd door prominente positie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de echte focus minder op de uiteindelijke afbeelding dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt om te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op één lijn liggende intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om weg te stappen van decoding en naar een directere manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van beleefde ervaring. In die open ruimte probeer ik te plaatsen wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn.” Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen—vormgegeven door verschuivende licht, doorschijnende lagen en de zwakke reflectie van de kijker die hun eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft het werk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als belichaamd gedachtegoed. Schilderen aan de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst over aan het schilderij, zodat het kan worden wat ik noem een onafhankelijk “object op zichzelf,” volledig onthuld pas wanneer het af is. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling—een geduldige wachttijd voor wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele tere paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik praat over “meaningful ‘coincidences’,” maar ze zijn slechts mogelijk binnen zorgvuldige kaders. Toeval is een verwelkomd genoegen, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare stilte.

Nostalgie voor het heden
Een zachte nostalgie waart door het werk, maar het is vreemdelijkerwijs gericht op het nu: een verlangen naar de “onveranderlijke noodzakelijkheden” gevonden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inspanning en Moeiteloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen beweging voortgekomen is.” Ik voel me aangetrokken tot wat volmaakt onvermijdelijk lijkt.
In die geest ben ik gaan voelen dat “het tijdperk van het informele nog maar net is begonnen.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, hoewel mogelijk met minder wanhoop en meer rust—een informaliteit waar toeval geen scheur is, maar een stille samenwerking.

In essentie is er een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisatie. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit gewoon het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van een enkel streven. Ik heb gemerkt dat een praktijk die rust op stille paradoxen niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner